ŞERLERDEN HİKMET-İ EZELÎYE GANÎ…” değil midir?..

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Evvelâ bu vecizede azabı netice veren şerler (günahlar)

Ezeli Hikmet’te hakiki bir varlık olarak yaratılmadığı halde,

insanı sorumlu kılan şey nedir?.. diye soruluyor…

“Kavaid-i esasiyedendir ki,

“Ara sıra vukua gelen şerr-i kalil için hayr-ı kesir terk edilmez;

terkedildiği takdirde şerr-i kesir olur!..”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Adetullah hükümlerinin gereği olarak, şu imtihan meydanında,

“az şer için çok hayır terk edilirse, büyük bir şer ortaya çıkar!..” denilmiştir…

“Binaenaleyh, hakaik-i nisbiyenin sübutunu izhar etmek,

hikmet-i ezeliyenin iktizasındandır.

Bu gibi hakaikin tezahürü, ancak şerrin vücuduyla olur.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Yine Adetullah gereği yeryüzünde ‘hakikati- sabite’ denilen yaratılmış her varlığa

ayrı bir tesir veren Müessir-i Hakiki olan Râbbi’l-âlemin’dir…

Bir varlığın tesiri kalktığı zaman,

o varlık üzerinde tesir veren isim ve sıfatlara ait tecelliler de uzaklaşmış demektir…

meselâ;

-Nur ismi çekilince, onun yokluğu olan karanlık ortaya çıkar…

-Rezzak ismi tecelli etmeyince, açlık…

-İlim sıfatı zuhur etmeyince, cahillik…

-Hakim ismi tezahür etmeyince, akılsızlık..

-Kelâm sıfatı duyulmayınca, sessizlik…

-Doğruluk kalkınca, yalancılık… ihlâs olmayınca, riyakârlık…

-Keza yine, Âlî sıfatının yokluğu sukûtu, Hakkın yokluğu batılı, hayrın yokluğu şerri,

sünnetin yokluğu bidaları, imanın yokluğu dalâleti netice verir… v.s…

İşte bunlara ‘nisbi hakikatler’ denir.

‘Sabit hakikatler’in birbirine müdahalesi nisbet ve ölçüsünde bir mertebe

veya ‘dereke kazanılır… Bunların tezahürüne ‘nisbi hakikatler’ denir.

yani yükseliş ve düşüş bu nisbi hakikatlerin derecesine göre ölçülür.

Ve yine sıcaklığın derecesinin soğukluğun müdahelesi nisbetinde,

Güzellik çirkinliğin müdahelesi ölçüsünde değerlendiği gibi…

Uzağa göre kısanın…sağa göre solun nisbeti… v.s. gibi

“ Şerden, haddi tecavüz etmemek için, terhib ve tahvif lâzımdır.

Terhibin vicdan üzerine tesiri, terhibi tasdik etmekle olur.

Terhibin tasdiki ise, haricî bir azabın vücuduna mütevakkıftır.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Demek,

haram sınırlarını aşıp, azabı netice verecek bir günahın ortaya çıkmaması için,

Kalpte iman olması, imandan gelen Allah korkusunun vicdana baskı yapması ile

Kelâmullah’ın ve Sünnetullah’ın emri olan

sakınma ve korkutma emirlerinin gereği olan taati göstermeli…

Zihinde o günahın neticesi olan azapla o günahı özdeşleştirmeli…

azabın cihetinden o günahı , o günahın veçhinden de o azabı tanımlamalı…

“Zira vicdan, akıl ve vehim gibi haricî

ve ebedî hakikat hükmüne geçmiş bir azaptan yapılan terhible müteessir olur.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Muhakkak ki iman ile hükmeden bir vicdan;

“Sana isâbet eden her iyilik Allah’dandır;

sana isâbet eden her kötülük ise nefsindendir!..”

(nisa,79) ayet-i Celilesi’nin hakkaniyetini tasdik edip, sakınıp titrer…

istiğfar ve nedamete yönelir…

“Zira vicdan

Öyleyse, dünyada olduğu gibi, âhirette de ateşin vücudundan yapılan

terhib, tahvif, ayn-ı hikmettir.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

O halde netice olarak şunu  bilmeliyiz ki,

Dünyada bizim için kulluk mertebelerinde

(takva, ibadet, hüsn-ü ü ahlak, vera, zühd… v.s. gibi)

derecelerimiz, bizim kulluk derecemizi gösterdiği gibi,

ahirette de mükafat ve azap neticesiyle,

(Cennet ve Cehennem) deki derece ve derekelerimizi belirlemiş olur…

O halde bu çetin azaba düçar olmamak için

ERHAMERRAHİMİN olan Rabbimiz tarafından,

kullarına ateşten yani cehennemden

korkutma ve sakındırma emirlerinin lutfedilmesi  Adaletin ve Hikmetin gereğidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

AZAPLARI İNTAÇ EDEN ŞERLER yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

1. ŞÜPHESİZ BİZ SANA KEVSER’İ VERDİK.

(Kevser,1)

Âlemlerin Efendisi (ﷺ), asla “ebter” olamaz. Çünkü Yüce Allah ona Kevser’i lütfetmiştir. اَلْكَوْثَرُ (kevser), çokluk mânasındaki اَلْكَثْرَةُ (kesret) kökünden gelir.

O, bütün iyilik, güzellik ve hayırları içine alan gerçekten çok şümullü bir lafızdır.

Bu mânalardan bazıları şöyledir:

Kevser için; “dünya ve ahiretin şerefi, ilim ve amel bakımından son derece çok olan hayır, demektir” (El-Beydâvî, Envârü’t-Tenzîl ve Esrârü’t Te’vîl, II, 316) demiştir.

Rivayetlere göre sûre, Mekke-i Mükerreme’de nazil olmuştur.

Taberânî’nin zayıf bir senedle Ebu Eyyûb’dan rivayetine göre Hz. Peygamber (ﷺ)

(sa)’in oğlu İbrahim vefat ettiğinde müşrikler sevinerek birbirlerine bu haberi yetiştirmişler ve: “Şu sâbiînin bu gece soyu kesildi.” demişler de bunun üzerine Allah Tealâ bu Sûreyi indirmiş.  (Suyûtî, Lübâbu’n-Nukûl, h, 199-207.)

Müslim’in Enes ibn Mâlik’ten rivayetle tahric ettiği bir hadiste o şöyle anlatıyor: Bir gün Rasûlullah(ﷺ)

(sa) mescidde aramızda bulunuyordu. Hafifçe uyur gibi bir hal aldı. Sonra tebessüm ederek başını kaldırdı. Biz: “Seni güldüren nedir ey Allah’ın elçisi?” diye sorduk. “Az önce bana bir sure indirildi.” buyurdu ve

“Rahman Rahîm Allah’ın adıyla.

Gerçekten Biz Azimüşşan Sana Kevseri verdik.”

Öyle ise Rabbin için namaz kıl ve kurban kes.

Sana buğzeden; şüphesiz ki soyu kesik olan işte odur.” okudu, sonra:

“Biliyor musunuz kevser nedir?” diye sordu. “Allah ve Rasûlü en iyi bilendir.” dedik. “Rabbimin bana va’dettiği bir nehirdir. Onda çok hayır vardır.

O, kıyamet günü ümmetimin su içmeye geleceği bir havuzdur.

Ebû Hüreyre radıyallahu anh rivâyet ettiği hadîs-i şerîfte: “Bir gün Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Bakī kabristanına gitmişti.” diye söze başladı.

Peygamber aleyhisselâmın, ümmetinin âhiretteki durumu hakkında söylediklerini nakletti. O hadiste şu ifâdeler vardı: “Birtakım insanlar, yabancı develerin pınar başından kovulduğu gibi, Kevser havuzunun etrafından kovulacaklar. Ben onlara: ‘Yanıma gelin, yanıma gelin!’ diye sesleneceğim. Görevli melekler bana: ‘Onlar, senden sonra sünnetini değiştirdiler’ deyince, ben de: ‘Uzak olsunlar, uzak olsunlar, uzak olsunlar!’ diyeceğim.” (Müslim, Tahâret 39, nr. 249, Fezâil 38, nr. 2302.)

Kevser havuzunun başından kovulan bu kimselerin münâfıklar veya bid’atçiler yahut dinden çıkanlar olduğu söylenmiştir.

Kaynak: Kadı İyaz, Şifa-i Şerif

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz, Kevser Havuzu’nu şöyle anlatmıştır:

“Cennette dolaşırken, etrafında inciden yapılmış evlerle çevrili Kevser Irmağı’nı gördüm ve onun hakkında bilgi istedim.

Cebrâil bana: “O, Rabbinin sana verdiği ırmaktır.” dedi. İçine elimi soktum, toprağı burcu burcu kokuyordu; içindeki çakıl taşları da incidendi.

Kevser Havuzu’nun hem boyu hem eni birer aylık yol kadardır. Cennetten çıkan bir su; biri altın, diğeri gümüş iki oluktan, bu havuzun içine gürül gürül akar.

Suyu sütten beyaz, kokusu mis kokusundan güzel, kardan soğuk, baldan tatlıdır. Orada, gökyüzündeki yıldızlar kadar bardak vardır.

Ben havuz başına sizden önce varacağım ve orada ümmetimi bekleyeceğim.

Havuz başına benden sonra gelenler onun suyundan içecek ve bir daha susuzluk çekmeyecektir.”

(Buhârî, Tefsîr 108/1, nr. 4964-65, Rikãk 53, nr. 6579; Müslim, Fezâil 25-45, nr. 2289-2305; Ahmed ibni Hanbel, Müsned, III, 115, 191, 207, 231, 232, 289.)

Bir gün Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem kabristana geldi ve: “Selâm size ey mü’minler diyarı! İnşallah bizde size katılacağız. Kardeşlerimizi görmemizi çok isterdim.” dedi. Ashâb-ı kirâm:

“Biz senin kardeşlerin değil miyiz, yâ Resûlallah?” dediler. Resûl-i Ekrem(ﷺ):

“Sizler benim ashâbımsınız, kardeşlerimiz henüz gelmemiş olanlardır.” buyurdular. Bunun üzerine ashâb:

“Ümmetinden henüz gelmemiş olanları nasıl tanıyacaksın, ey Allah’ın Resûlü?” dediler. Peygamber Efendimiz:

“Ne dersiniz? Bir adamın alnı ak ve ayakları sekili bir atı olsa, yağız ve doru at sürüsü içinde kendi atını tanımaz mı?” diye sordu. Sahâbe:

“Evet, tanır, ey Allah’ın Resûlü(ﷺ).” dediler. Resûl-i Kibriyâ(ﷺ):

“İşte onlar da abdestten dolayı yüzleri nûrlu, el ve ayakları parlak olarak gelecekler. Ben havuzun başına onlar[1]dan önce varacağım.” buyurdular. (Müslim, Tahâret 39, nr. 249; İbni Mâce, Zühd 36. nr. 4306.)

KEVSER, bütün iyilik, güzellik ve hayırları içine alan gerçekten çok şümullü bir lafızdır.

Bu mânalardan bazıları şöyledir:

Kevser; Bitmek tükenmek bilmeyen çok hayır, bol nimet,

Kur’ân-ı Kerîm, Peygamberlik ve İslâm dini,

Kur’ân-ı Kerîm’le alakalı ilimler ve mânalar,

Mü’minlere dinî hayatlarında sağlanan kolaylıklar,

Makâm-ı Mahmûd, şefaat hakkı,

Peygamberimiz(ﷺ)’e kıyamete kadar iman ve itaat edecek ümmetinin çokluğu,

Cennette verilecek havuz ve ırmak.

2. O HALDE RABBİN İÇİN NAMAZ KIL VE KURBAN KES.

(Kevser / 2)

Bu kadar sayısız iyilik ve ihsana karşılık Yüce Allah, sırf kendi rızâsı için namaz kılmayı, bu nimetlere şükür olması için de, o dönemde sahip olunan malların en kıymetlisi olan develeri yine O’nun rızâsını kastederek kurban kesmeyi emir buyurur.

Nitekim o dönemde müşrikler ıslık çalıp el çırparak ibâdet ediyor (bk. Enfâl 8/35)

ve putlar için deve kesiyorlardı.

Bunun için Allah Teâlâ Peygamberinden, sadece Rabbi için namaz kılıp kurban kesmesini istemiştir. Bu, aynı zamanda İslâm’ın esası olan tevhid ve ihlâsın emridir.

3- “ŞU SENİ KINAYAN VAR YA;

İŞTE O, ANCAK O EBTER, SOYU KESİK OLANDIR.”

(Kevser / 3)

Zaman içerisinde ebter olanın Resûlullah(ﷺ) değil,

O’na ebter diyenler olduğu güneş aydınlığı gibi ortaya çıktı.

Resûl-i Ekrem (ﷺ)’e hakaret ve düşmanlık yapanların soyları kesildi, isimleri unutuldu. Işıkları, fırtına önündeki bir mum gibi dayanamadı, söndü.

Buna karşılık Efendimiz (ﷺ)’in tebliğ ettiği din, dalga dalga bütün dünyaya yayıldı.

Zaman içinde milyarlarca insan ona inandı, onun mânevî evladı oldu.

Ayrıca torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin kanalıyla nesli çoğaldı.

Onların zürriyeti olan seyyidler ve şerifler dünyanın mânevî mimarları oldu.

Cenâb-ı Hak onun zikrini yüceltti.

İsmini ismiyle beraber andı. Minârelerde ezanlarla birlikte isminin dünyanın bütün ufuklarında çınlamasını lütfetmektedir.

Kâdelerde, tahiyyatlarda mü’min dudaklardan Habîbine milyarlarca salât ve selam göndertmektedir.

Kıyamete kadar da bu böyle artarak devam edecektir.

Ona verilen en büyük nimet olan İslâm, bugüne kadar kaç kez dünyaya hâkim oldu, bundan böyle de bütün dünyaya hâkim olacaktır.

Bu, Rabbimizin va’didir. (bk. Fetih 48/28; Saf 61/8-9) Görüldüğü üzere tarih de ispatlamaktadır ki,

“ebter” olan -hâşâ- Resûlullah(ﷺ) değil, onun düşmanları olmuştur.

Şimdi de, bundan sonra da “asıl ebter”ler yine Resûlullah’ın düşmanları olacaktır.

Dolayısıyla bu âyetlerdeki Resûlullah (ﷺ)’e olan müjdeler,

onun yolunu izleyen tüm mü’minler için geçerli olduğu gibi,

buradaki tehditler de

kıyâmete kadar gelecek tüm Allah ve Peygamber düşmanları için geçerlidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

KEVSER SURESİ NÛZUL SEBEBİ yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

MALLARINIZ, NEFİSLERİNİZ VE DİLLERİNİZLE CİHAD EDİN” 

(Müsned, III, 124) 

 “Sadakalar /Zekâtlar Allah’tan bir farz olmak üzere fakirlere, miskinlere,

zekât işinde çalışanlara, kalpleri İslam’a ısındırılacak olanlarla (özgürlüğüne kavuşturulacak) köleler, borçlular,

Allah yolunda olanlar ve yolda kalmış olanlar içindir. 

Allah her şeyi hakkıyla bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir.”

(tevbe ,60)

Şafii mezhebinin ünlü âlimlerinden Fahrüddin Razi’nin görüşü şu merkezdedir:

“Fî sebîlillah tabiri, sadece gazilere mahsus değildir.

Nitekim Kaffal bazı âlimlerden naklen şunları belirtmiştir:

‘Zekât bütün hayır yollarına verilir.

Ölülerin techiz ve kefenlenmesine,

kalelerin yapılması ve cami inşası da bunlara girer.

Çünkü “Allah yolunda” ifadesi geniş olup bütün bunları içine alır.’..” 

(Fahruddin er-‘r-Râzî. et-Tefsîrü’l-Kebîr, 16/87)

Ehl-i sünnetin iki itikadi mezheplerinden birinin imamı olan 

İmam Maturidi bu konuyu şöyle özetlemiştir:

“Allah’ın “Fi Sebilillah (Allah yolundaki) sözüne gelince:

Denilmiş ki, bunlar Allah yolunda cihad eden gazilerdir.

Fakat (Allah yolunda) ifadesi, “Allah’a itaat etme” anlamına da gelir.

Buna göre, Allah’a itaat etmek için gösterilen çabalar

ve her türlü hayır işlerinin yapılması da bu ifadeye dâhildir.” 

(Maturidi, Tevilatü’l-Kur’an, 5/409-410)

Demek;

Savaşta maddi cihad, barışta Emr-i maruf’la cihad…

Savaşta savaş silahları, barışta emr-i maruf borç ve giderleri…

İkinci bir husus 

“-borçlular,” ifadesi de, sadece şahsi borçları değil,

Allah yolunda iman islâm hizmeti namına borçlananları da

İçine alması gerekir…

“S- Nasıl?

C- Eğer ezkiya zekâvetlerinin -zekiler zekiliklerinin- zekâtını 

ve ağniya –zenginler- velev zekâtın zekâtını 

milletin menfaatına sarfetseler;

 milletimiz de başka milletlere yolda karışabilir.”

(Münâzarât)

Öncelikle, zekât’ın “…فٖى سَبٖيلِ اللّٰهِ…” (tevbe,60) ayetinde bahsedildiği üzere,

Ayetin içeriğine dâir başka içtihâdların 

ve görüşlerin de olduğunu 

ve her asrın kendine mahsûs şartlarının bulunduğunu bilmek gerekir…

“Şu medrese 

–medretesüzzehra– neşredeceği semeratla, 

tamim edeceği -düzenleyeceği duyurular 

ve  yayınlardaki – ziyâ –fikir- ile, 

İslâmiyete edeceği hizmetle ukûl yanında

-akli ve fenni  ilimlere– en a’lâ bir mekteb olduğu gibi; 

kulûb yanında –kalbi ve dini ilimlere– en ekmel –en mükemmel–  bir medrese, 

vicdanlar nazarında en mukaddes bir zâviyeyi,

-yani, mukni ve kudsi bir görüş ve anlayış açısını– temsil edecektir!..”

 (Münâzarât)

“Cihad kalemle ve dille de yapılabilir. 

Fikir, eğitim, sosyal, iktisadi ve siyasi açıdan cihad yapılabilir. 

Tüm bunlar cihaddan sayılır. 

Maddi ve bedeni yardıma muhtaçtır (infak gibi). 

Önemli olan bu cihad çeşitlerinin 

‘Allah Yolunda’ ve İslâm’ın zaferi adına yapılmasıdır. 

İ’lâ-yı kelimetullah adına yapılan, hangi cihad olursa olsun 

hepsi de ‘Allah Yolunda’dır!..” 

(Yusuf El-Kardâvî’)

Allah’ın dinine, yoluna ve şeriatına yardım, bazen savaşla gerçekleşir. 

Ama bazı asırlarda da

 -bizim asrımızda olduğu gibi- 

psikolojik, fikri ve nefsi cihad, 

maddi ve askeri cihaddan daha etkili tesirler bırakabilir.

Allâme Reşit Rıza’nın belirttiği gibi,

 zekâtın bir kısmını Allah yolunda, 

İslâmî hükümlerin getirilmesi gayretinde bulunan 

yerlere harcanması gerekir.

İşte bu, kâfirlerin saldırılarından 

İslâmı korumak için en önemli bir konum arzeder. 

Aynı zamanda kılıçla (bugünkü tabirle; savaşla) 

savunmanın olmadığı alanlarda 

İslâmî hükümlerin 

kalemle ve dile savunulmasının yapıldığı alanlara harcanmalıdır. 

İslâm yolunda 

cihad sadece savaş metoduyla gerçekleşmez. 

Bu konuda Allah Resûlü’ne(ﷺ) şöyle sordular: 

‘Hangi cihad daha faziletlidir?’ 

Peygamberimiz de; 

‘Sultanın karşısında hakkı konuşmak’, diye buyurmuştur.

Yani güçlüye karşı hakkı müdafaa etmek…

Müslim sahihinde İbni Mes’ud’dan (r.a) 

Peygamber’in (ﷺ) şöyle dediğini rivayet etmiştir. 

“Allah’ın benden önce gönderdiği bütün peygamberlerin çevrelerinde, 

ümmetleri içinden seçtikleri sahabileri ve havarileri vardı. 

Bunlar peygamberlerinin sünnetlerine sarılırlar 

ve emirlerini yerine getirirlerdi. 

Bu kişilerden sonra durum değişir, 

insanlar onların yapmadıkları şeyleri onlara isnad ederler 

ve onların istemedikleri şeyleri yapmaya başlarlar. 

Kim onlara karşı eliyle cihad ederse Mü’mindir, 

kim diliyle cihad ederse Mü’mindir, 

kim kalbiyle cihad ederse Mü’mindir. 

Artık bunun da ötesinde bulunan kişilerde hardal tanesi kadar iman bulunmaz!..”

Allah Resûlü (ﷺ) şöyle buyurmaktadır; 

 ‘Müşriklerle mallarınızla, canlarınızla ve dillerinizle cihad edin.’ 

(Sünen-i Ebû Dâvud)

Baştaki vecizeye tekrar gelecek olursak;

“Sizde öyle bir zekâ var ki, ancak zekât ile çiçek açar.”

 (Münâzarât)

Ağaçlar çiçek açmadan meyve vermez…  

Niyetler muhlis olmadan, makbul olmaz…

Mü’minler, zekiliklerinin zekatını; 

fikir, marifet, hüsn-ü ahlâk, sanat, ilim ve irfan v.s. gibi

 sosyal ve toplumsal alanlarda 

“…فٖى سَبٖيلِ اللّٰهِ…” (Tevbe, 60) fisebilillah  

yani, Allah yolunda vermeden, 

Zekâ istidadlarını,

feraset ve basiret kabiliyetine inkişaf ettiremezler…

Ve,

“Her şey helâk olup gidicidir; Ona bakan yüzü müstesnâ…” 

(Kasas,88)

Ayet-i kerime’since, 

Rahmet-i Rahman’ın, Rahmet dairesince;

Rahmet Nazarına mazhariyet kazanamazlar!..

Bab-ı Şefkat NUR

MÜŞRİKLERE KARŞI MALLARINIZ, NEFİSLERİNİZ VE DİLLERİNİZLE CİHAD EDİN yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

MARİFETİN MERTEBELERİNDE BİR SULÛKTÜR!…

“Padişahtan tâ en fukaraya kadar herkes, Ramazan-ı Şerifte

o nimetlerin kıymetlerini anlamakla bir şükr-ü mânevîye mazhar olur…”

(29.mektup-2.kısım)

Nitekim Cenâb-ı Hakk:

“Ben cinleri ve insanları bana ibadet etsinler diye yarattım”

(ez-Zâriyat, 51/56) buyurmaktadır.

İbn-i Abbas (r. a),

“liya’budûn” -ibadet etmek için- kelimesini

“liya’rifunî” –Beni bilsinler- şeklinde tefsir etmiştir. (A. Sülemî,)

Avamın orucu nefsi terbiye etmek,

Salihlerin orucu  infakta ve gönülde  isâr ruhunu kazanmak,

Havasın orucu ise bütün bunlarla beraber

marifetullah mertebelerinde marifet kazanmakla sulûk etmektir…

Zira;

Mârifet kalbin gıdâsı ruhun cevheridir!..

Üstadımızın 10.Nota’da beyan ettiği gibi

marifetullah’ın şahidleri ve mertebeleri üçtür…

Birincisi su gibidir, rızka benzer…

Boş yere ben kazandım, ben aldım, ben bildim deme…

Elde tutulmaz…sahiplenilmez… aksi halde su gibi kayar gider…

İşte oruçla insan, gayretlerinin acziyetinde;

rızkın izzet ve kuvvet sahibi Allah’ın elinde olduğunu anlar…

İkincisi hava gibidir, şifaya benzer…

Her arayan bulamaz… ama bulanlarda arayanlardır…

(Beyazid-i Bestâmi)

Onu bir sebebe bağlamak istersen, kuş gibi uçar gider…

İşte oruçla sıhhat ve sağlık, infakla selamet ve berekete kapı açanın

ancak Allah olduğunu bütün hissiyatın tasdik eder…

Üçüncüsü nur gibidir, Hidayete ve rahmete benzer…

İman olmadan hayatı ve dünyanın bir anlamı yoktur…

Musibetin sabır-ı cemil’i kazandıran,

nimetin şüküre götüren bir imtihan olduğunu anlarsın imanla anlarsın…

İslâm olmadan hakka ve hakikate varan yol yoktur…

Kur’an Hak yolların güneşidir…

Kur’an olmadan güneşin ışığı gibi hidayete çıkaran irşad,

Sıcaklığı gibi muhabbete götüren Rahimiyet olmaz…

Velhasıl,

Şuurlu bir hidayet ve ibadet olmadan;

Kalbin basireti, aklın feraseti, vicdanın hakkaniyeti, dilin hikmeti,

Elin hayrı, ayağın istikameti v.s.

bütün letaifleerin şükr-ü örf-i ile ubudıyyeti hasıl olmaz!..

Necib Fazıl:

“Anladım işi, sanat Allâh’ı aramakmış;

Mârifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış…”

Rabbimiz (cc): 

“Uğrumuzda mücâhede edenlere Bize ulaştıran yollarımızı gösteririz.”

^(ankebut,69)

Hadîs-i şerîfde: 

“Bildiğiyle amel edeni yüce Allah, bilmediği şeylerin bilgisine vâris kılar.”

^(Ebu nuaym, hilye 10/15)

Yani bildiği ile amel edene -kesbe/şahsi gayrete değil- takvaya dayalı Vehbi ilim verilir…

Hiçbir şey bedelsiz değildir.

İrfânın bedeli, amel, ihlâs ve takvâ

Zira; “Allah ancak takvâ sâhiplerinden kabûl eder.”

(Maide, 27)

Bab-ı Şefkat NUR

MARİFET MERTEBELERİNDE “SAVM” yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

o işlerle alâkadar bir elçisiyle
veya o evâmirle münasebettar büyük bir memuruyla konuşmaktır,
sohbet etmektir
ve haşmetini izhar eden ulvî bir fermanla bir mükâlemedir.”
(31.söz)
“O’ Zat’(ﷺ), -zülcenâheyn- yani,
ubudiyet-i külliye cihetiyle kesret tabakatının dergâh-ı İlâhîye elçisi olduğu gibi,
kurbiyet ve risalet cihetiyle dergâh-ı İlâhînin kesret tabakatına memurudur…
Yani, bir habib resul vasıtasıyla-ki hem habibdir,
ubudiyetiyle kendini O’na sevdirir, âyinedarlık eder;
hem resuldür,
O’nu mahlûkatına sevdirir-cemâl-i esmâsını gösterir!..”
(10.söz)
İslâm’dan evvel Araplar, bir ittifak kurmak üzere antlaşacakları zaman iki yay çıkarır,
birini diğerinin üzerine koyarak ikisinin “kāb”ını
(yayın, kabza ile kiriş kısmı olan iki köşe aralığını) birleştirirler,
sonra da ikisini berâber çekip onlarla bir ok atarlardı.
Bu, onlardan birinin râzı olacağı şeye diğerlerinin de râzı olacağını,
birisini gazaplandıran şeyin diğerlerini de gazaplandıracağını ifâde eden
bir berâberlik ve bütünlük anlaşmasıydı.
“Hem Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdiği zaman,
artık ne mü’min bir erkek,
ne de mü’min bir kadın için (o hükme muhâlif) işlerinde kendilerine
(başka bir yolu) seçme hakkı yoktur!

Ve her kim Allah’a ve Resûlüne isyân ederse,
artık muhakkak ki apaçık bir sapıklık ile dalâlete düşmüş olur.
(Ahzab,36)
“Kim Resûlullah’a itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” 
(Nisâ, 4/80)
Buna göre “kābe kavseyn”, hem maddî hem de mânevî yakınlığı ihtivâ eden
ve beşer idrâkini aşan, ulvî bir hakikattir!… 
“Öyle de, Resul-i Ekrem (ﷺ), ogece ge o selâma mukabil
-Ey Rabb’imiz!- Selâm bize ve Allah’ın sâlih kullarının üzerine olsun,
demesi istikbalde muazzam ümmeti
ve ümmetinin salihleri,
selâm-ı İlâhîyi temsil eden İslâmiyete mazhar olmasını..”
(6.Şua)
“Size kendi aranızdan öyle bir peygamber geldi ki,
sıkıntıya düşmeniz O’na çok ağır gelir.
Kalbi sizin için titrer, müminlere karşı pek şefkatli ve merhametlidir.” 
(Tevbe, 9/128)
“Evet, rivayet-i sahiha ile mahşerin dehşetinden herkes,
hattâ enbiya dahi ’nefsî’, ‘nefsî’” dedikleri zaman,
Resul-i Ekrem(ﷺ) ümmetî, ümmetî” diye refet ve şefkatini göstereceği gibi,
Hem bütün tarih-i hayatı ve neşrettiği şefkatkârâne mekârim-i ahlâk, kemâl-i şefkat ve
refetini gösterdiği gibi,
ümmetinin hadsiz salâvatına hadsiz ihtiyaç göstermekle,  
ümmetinin bütün saadetleriyle

kemâl-i şefkatinden alâkadar olduğunu göstermekle
hadsiz bir şefkatini göstermiş.”
(4.Lem’a)
“O(ﷺ), bütün resullerin seyyididir,
bütün enbiyanın imamı’dır,
bütün asfiyanın serveri’dir,
bütün mukarrebînin akrebi’dir,
bütün mahlûkatın ekmeli’dir,
bütün mürşidlerin sultanı’dır.”
(10.söz)
“Ve İslâmiyetin umumî bir şiarı olan mü’minler ortasındaki
(Selâm olsun sana, sana da selâm olsun)
umum ümmet demesini râciyâne, dâîyâne Halıkından istediğini ifade ve ihtar eder.”
(6.Şua)
Efendimiz, Ümmet-i Muhammed’in birbirini ‘Selâm’la karşılamalarını Rabbinden Niyaz
etti!..
Bir sahabi Hz. Peygamber (ﷺ)’e: 
“İslamın hangi işi daha hayırlıdır?” diye sorduğunda, Rasûlüllah şöyle buyurmuştur: 
“Yemek yedirmen, tanıdığına ve tanımadığına selâm vermendir.” 
(Buhari, İman, 6-20).
“Küçükler büyüklere,
binekli atlı veya arabalı olanlar yayalara,
yürüyenler, oturanlara;
arkadan gelenler yetişince öndekilere;
iki grup karşılaştığı zaman,

az olanlar çok olanlara önce selam verirler.” 
(Buhârî, İsti’zân, 4-7; Müslim, Selâm, I).

“Ve o sohbette hissedâr olan Hazret-i Cebrail (a.s),
emr-i İlâhî ile o gece,
“Ben Şahitlik ederim ki, Allah’tan başka ilah yoktur.
Yine şahitlik ederim ki,
Muhammed, (ﷺ) O’nun kulu ve Peygamberidir!..” 
demesi,
bütün ümmet kıyamete kadar böyle şehadet edeceğini
ve böyle diyeceklerini mübeşşirâne haber verir.
Ve bu mükâleme-i kudsiyeyi tahattur ile,”
(6.Şua)
Teşehhüd de zikredilen,
Mübarek ve Mukaddes kelimeleri anımsamakla,
Ezel ve Ebed,,
Evvel ve Âhir,
Zahir ve Bâtın sıfatlarına mazhariyetle,
“kelimelerin mânâları parlar, genişlenir!…”
(6.Şua)
Namaz da Tahiyyatla muhatap olduğumuz
Namazın miracvari lezzetiyle açılan
Fikrî ve hissi pencerelerden nazar etmek,
kalbî keşiflerde inkişaf sağlamaktır.
“Yedi gök, yer ve bunlarda bulunan herkes onu tesbih eder.

Onu övgü ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur.”
(İsra, 17)
Âyetinin muvafakatıyla mevcudat ve masnuata hass-ı nazar etmektir!..
Meselâ;
Rahman İsm-i Keremi’nin bizzat kendi hasselerinde hayatiyetine Şahid;
Rahim’in ism-i latifi olan masnuat üzerinde,
Esma-i Hüsna’sına şehadet etmektir!..
Yani, namazla uruç edilen mi’raçtan seyeranla,
ve ubudiyyet müşerrefiyetiyle kulluk makamlarında kemâle isâl,
ve İlahi bir İkram olan yüksek
ve ulvî kulluk makamlarıyle geri dönüş müyesseriyetidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

Mirac-ı Ahmediye yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

o işlerle alâkadar bir elçisiyle
veya o evâmirle münasebettar büyük bir memuruyla konuşmaktır,
sohbet etmektir
ve haşmetini izhar eden ulvî bir fermanla bir mükâlemedir.”
(31.söz)
“O’ Zat’(ﷺ), -zülcenâheyn- yani,
ubudiyet-i külliye cihetiyle kesret tabakatının dergâh-ı İlâhîye elçisi olduğu gibi,
kurbiyet ve risalet cihetiyle dergâh-ı İlâhînin kesret tabakatına memurudur…
Yani, bir habib resul vasıtasıyla-ki hem habibdir,
ubudiyetiyle kendini O’na sevdirir, âyinedarlık eder;
hem resuldür,
O’nu mahlûkatına sevdirir-cemâl-i esmâsını gösterir!..”
(10.söz)
İslâm’dan evvel Araplar, bir ittifak kurmak üzere antlaşacakları zaman iki yay çıkarır,
birini diğerinin üzerine koyarak ikisinin “kāb”ını
(yayın, kabza ile kiriş kısmı olan iki köşe aralığını) birleştirirler,
sonra da ikisini berâber çekip onlarla bir ok atarlardı.
Bu, onlardan birinin râzı olacağı şeye diğerlerinin de râzı olacağını,
birisini gazaplandıran şeyin diğerlerini de gazaplandıracağını ifâde eden
bir berâberlik ve bütünlük anlaşmasıydı.
“Hem Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdiği zaman,
artık ne mü’min bir erkek,
ne de mü’min bir kadın için (o hükme muhâlif) işlerinde kendilerine
(başka bir yolu) seçme hakkı yoktur!

Ve her kim Allah’a ve Resûlüne isyân ederse,
artık muhakkak ki apaçık bir sapıklık ile dalâlete düşmüş olur.
(Ahzab,36)
“Kim Resûlullah’a itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” 
(Nisâ, 4/80)
Buna göre “kābe kavseyn”, hem maddî hem de mânevî yakınlığı ihtivâ eden
ve beşer idrâkini aşan, ulvî bir hakikattir!… 
“Öyle de, Resul-i Ekrem (ﷺ), ogece ge o selâma mukabil
-Ey Rabb’imiz!- Selâm bize ve Allah’ın sâlih kullarının üzerine olsun,
demesi istikbalde muazzam ümmeti
ve ümmetinin salihleri,
selâm-ı İlâhîyi temsil eden İslâmiyete mazhar olmasını..”
(6.Şua)
“Size kendi aranızdan öyle bir peygamber geldi ki,
sıkıntıya düşmeniz O’na çok ağır gelir.
Kalbi sizin için titrer, müminlere karşı pek şefkatli ve merhametlidir.” 
(Tevbe, 9/128)
“Evet, rivayet-i sahiha ile mahşerin dehşetinden herkes,
hattâ enbiya dahi ’nefsî’, ‘nefsî’” dedikleri zaman,
Resul-i Ekrem(ﷺ) ümmetî, ümmetî” diye refet ve şefkatini göstereceği gibi,
Hem bütün tarih-i hayatı ve neşrettiği şefkatkârâne mekârim-i ahlâk, kemâl-i şefkat ve
refetini gösterdiği gibi,
ümmetinin hadsiz salâvatına hadsiz ihtiyaç göstermekle,  
ümmetinin bütün saadetleriyle

kemâl-i şefkatinden alâkadar olduğunu göstermekle
hadsiz bir şefkatini göstermiş.”
(4.Lem’a)
“O(ﷺ), bütün resullerin seyyididir,
bütün enbiyanın imamı’dır,
bütün asfiyanın serveri’dir,
bütün mukarrebînin akrebi’dir,
bütün mahlûkatın ekmeli’dir,
bütün mürşidlerin sultanı’dır.”
(10.söz)
“Ve İslâmiyetin umumî bir şiarı olan mü’minler ortasındaki
(Selâm olsun sana, sana da selâm olsun)
umum ümmet demesini râciyâne, dâîyâne Halıkından istediğini ifade ve ihtar eder.”
(6.Şua)
Efendimiz, Ümmet-i Muhammed’in birbirini ‘Selâm’la karşılamalarını Rabbinden Niyaz
etti!..
Bir sahabi Hz. Peygamber (ﷺ)’e: 
“İslamın hangi işi daha hayırlıdır?” diye sorduğunda, Rasûlüllah şöyle buyurmuştur: 
“Yemek yedirmen, tanıdığına ve tanımadığına selâm vermendir.” 
(Buhari, İman, 6-20).
“Küçükler büyüklere,
binekli atlı veya arabalı olanlar yayalara,
yürüyenler, oturanlara;
arkadan gelenler yetişince öndekilere;
iki grup karşılaştığı zaman,

az olanlar çok olanlara önce selam verirler.” 
(Buhârî, İsti’zân, 4-7; Müslim, Selâm, I).

“Ve o sohbette hissedâr olan Hazret-i Cebrail (a.s),
emr-i İlâhî ile o gece,
“Ben Şahitlik ederim ki, Allah’tan başka ilah yoktur.
Yine şahitlik ederim ki,
Muhammed, (ﷺ) O’nun kulu ve Peygamberidir!..” 
demesi,
bütün ümmet kıyamete kadar böyle şehadet edeceğini
ve böyle diyeceklerini mübeşşirâne haber verir.
Ve bu mükâleme-i kudsiyeyi tahattur ile,”
(6.Şua)
Teşehhüd de zikredilen,
Mübarek ve Mukaddes kelimeleri anımsamakla,
Ezel ve Ebed,,
Evvel ve Âhir,
Zahir ve Bâtın sıfatlarına mazhariyetle,
“kelimelerin mânâları parlar, genişlenir!…”
(6.Şua)
Namaz da Tahiyyatla muhatap olduğumuz
Namazın miracvari lezzetiyle açılan
Fikrî ve hissi pencerelerden nazar etmek,
kalbî keşiflerde inkişaf sağlamaktır.
“Yedi gök, yer ve bunlarda bulunan herkes onu tesbih eder.

Onu övgü ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur.”
(İsra, 17)
Âyetinin muvafakatıyla mevcudat ve masnuata hass-ı nazar etmektir!..
Meselâ;
Rahman İsm-i Keremi’nin bizzat kendi hasselerinde hayatiyetine Şahid;
Rahim’in ism-i latifi olan masnuat üzerinde,
Esma-i Hüsna’sına şehadet etmektir!..
Yani, namazla uruç edilen mi’raçtan seyeranla,
ve ubudiyyet müşerrefiyetiyle kulluk makamlarında kemâle isâl,
ve İlahi bir İkram olan yüksek
ve ulvî kulluk makamlarıyle geri dönüş müyesseriyetidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

SELÂM OLSUN SANA EY NEBİ!.. yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Yüce Rabbimiz ne güzel buyuruyor:
 “Ey Âdem oğulları!
Sizin için ayıp yerlerinizi örtecek giysiler ve süslenecek elbiseler yarattık.
Takvâ elbisesi- itaat ederken günahtan da sakınmak- ise daha hayırlıdır.
Bunlar Allah’ın âyetlerindendir.
Belki düşünüp öğüt alırlar (diye onları indirdi).” 
(A’râf 7/26)
Zeyd bin Erkam (r.a.) der ki: Nebiyy-i Ekrem şöyle dua ederdi:
“…Allah’ım! Nefsime takvâsını ver ve onu tezkiye et!
Sen onu en iyi tezkiye edensin. Sen onun velîsi ve Mevlâ’sısın…”
(Müslim, Zikir, 73)

Bab-ı Şefkat NUR

MÂSİYETİN MAHİYETİNDE, BİLHASSA DEVAM EDERSE, KÜFÜR TOHUMU VARDIR yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

“ – Bir kâfirin mâsiyet-i küfriyesi, mahduttur, kısa bir zamanı işgal ediyor. 
Ebedî ve gayr-ı mütenahi bir ceza ile tecziyesi
adalet-i İlâhiyeye uygun olmadığı gibi, hikmet-i ezeliyeye de muvâfık değildir; 
merhamet-i İlâhiye müsaade etmez…”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)

Bir kafirin küfrü ömrüyle sınırlıdır…
Ömür müddeti kadar küfrü de devam eder…
Sınırlı bir hayatta işlenen suçun ise, ebedi cehennemle cezalandırılması,
nasıl İlahi Adalete, Ezeli hikmet ve Rahimiyete uygun geliyor diye soruluyor…

“C – O kâfirin cezası gayr-ı mütenahi olduğu teslim edildiği takdirde,
kısa bir zamanda irtikâp edilen o mâsiyet-i küfriyenin, 
gayr-ı mütenahi bir cinayet olduğu altı cihetle sabittir:”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Küfür ve şirkin Allah katında ebedi bir cezayı gerektiren
ne kadar büyük bir kötülük ve günah olduğunu
şu altı vecihle ispatı mümkündür…
“Birincisi: 
Küfür üzerine ölen bir kâfir, ebedî bir ömürle yaşayacak olursa,
o gayr-ı mütenahi ömrünü behemehal küfürle geçireceği şüphesizdir.
Çünkü kâfirin cevher-i ruhu bozulmuştur.
Bu itibarla,
o bozulmuş olan kalbin gayr-ı mütenahi bir cinayete istidadı vardır. 
Binaenaleyh, ebedî cezası, adalete muhalif değildir.”

(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Her şeyden önce bilinmesi gereken bir gerçek vardır ki;
Kafir bir de yaşasa, bin de yaşasa yine küfrü devam edecektir…
Zira Kafirin, Hâlık’înı ve mahlukatını
tartacak, tanıyacak ve tadacak olan muhakeme kuvveti olan ruh cevheri bozulmuştur…

İşte bundan dolayıdır ki;
O cevheri bozulmuş süfli ruhun şeytanlaşmış olan kalbi ve aklı,
sınırsız ve ayıretmesin her bir anda, her bir varlığa ve her bir muhatabına karşı;
her bir söz ve hareketin de, her bir alışveriş ve amelin de
şirk ve küfrün çeşitleri, hem de sürekli korkunç derecede alanı ve tesiri
genişleyen cinayet mukabili,
sürekli büyüyen günahlara ve küfre karşı ihtirası vardır…
“İkincisi: 
O kâfirin mâsiyeti mütenahi bir zamanda ise de,
 gayr-ı mütenahi olan umum kâinatın,
vahdaniyete olan şehadetlerine gayr-ı mütenahi bir cinayettir!..”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet
Nasıl ki dünya da Devlet malına zarar veren kişilere Âmme davası açılır,
kamu mallarının zararı istenir, zincirleme cinayetlerin hesabı sorulur
ve müebbet hapse mahkum edilir.
Cenâb-ı Hak da, İsim ve sıfatlarının şahitleri olan mevcudatın
mahiyet ve ehemmiyetinin Mâlik-i Mülk hesabına inkar edilmesini,
manasız ve neticesiz görülmesini
bütün mahlûkatının hukukuna yapılan bu tecavüz sayar
kâfiri ebedî cehennem hapsine mahkûm eder…
“Üçüncüsü: 
Küfür, gayr-ı mütenahi nimetlere küfran olduğundan, gayr-ı mütenahi bir cinayettir.”
(İşârâtü’l-icâz,7.ayet)
Küfür Rahmet-i İlâhiye’nin bütün nimetlerini de aynen varlığını inkar ettiği gibi,

kendisine yönelik fayda, menfaat, lezzet, rızk v.s gibi hizmetlerini de inkâr etmiş,
hor görmüş oluyor…
Demek küfür ve şirk, onların yaratılış gayelerini ve hizmetlerini hiçe saymak oluyor.
O yüzden bu sınırsız nimetlerin inkârı, sonsuz bir azabı gerektiriyor!..

“Dördüncüsü: 
Küfür, gayr-ı mütenahi olan Zat ve Sıfât-ı İlâhiye’ye cinayettir.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Bütün varlık âlemi Esmâ-i İlahiye’nin tecellileri olduğundan kâinatın tahkiri,
Bu tecellilerin aslı olan isim ve sıfatlara karşı
Cemâl, Kemâl ve Celâl mertebelerde sonsuz olan
bütün Esmâ-i İlâhiyenin kabul edilmemesi,
sonsuz olan tezyifini , yani yok sayıp aslını inkarı netice verir.
Hele hele birinci dereceden kendi üstündeki tecellilere
bütün duyu ve idrakiyle mazhar olmuşken,
bütün bunları inkar etmek, eşrefi mahluk olan insanı,
bütün mevcudatın altına düşürdüğü gibi,
O isim ve sıfatlara ayinadarlık ve şahidlik yapan
bütün mevcudatın hakkına binaen ebedi cehenneme atar…
insan gibi Esma-i İlahiye’ye ayna olan
böyle şerefli bir mahlûku küfür bataklığına düşürmek büyük bir cinayettir.

“Beşincisi: 
İnsanın vicdanı, zâhiren mütenahi ise de, 
bâtınen ebede bakıyor ve ebedi istiyor.
Bu itibarla, gayr-ı mütenahi hükmünde olan o vicdan, 
küfürle mülevves olarak mahvolur, gider.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
İnsan ruhu beden gibi değildir…Beden fanidir ama ruhu daimidir…

Ebedi hayat için yaratılmıştır!..
Ruha ait bütün hasseleri içinde toplayan vicdan ise ebede namzet manevi bir değerdir…
Ebed ister, hem de Ebedi saadetli bir saadeti ebediyye…
Ama küfürle kirlenmiş bir vicdan, ebedi azaba müstehâk olduğundan,
Ebedi saadetini, yani cennetini kaybeder!..
Sınırlı bir ömürde
sonsuz bir cehennemi kazanıp, kendini helâkât ve şekâvete düçar eder!.

“Altıncısı: 
Zıt, zıddına muânid ise de, çok hususlarda mümasil olur. 
Binaenaleyh iman, lezaiz-i ebediyeyi ismar ettiği gibi, 
küfür de âlâm-ı elîmeyi ve ebediyeyi âhirette intaç etmesi, şe’nindendir.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)

Nasıl ki, çoklar azların, yoklar varların, soğuklar sıcakların, kötüler iyilerin,
çirkinler güzelliğin değerini tamamlar, ölçüde de daha iyi takdir ettirse,
aynen öyle de imanın ebedi saadeti, cenneti çağrıştırması,
küfrün ise ebedi elem ve azabı hatırlatıp, ısrarın da aynı neticeye götürmesi haktır!..
Saffat Suresi 50-61. ayetlerinde meâlen şöyle buyuruyor:
50 . O zaman (Cennet ehli) birbirlerine yönelerek karşılıklı soru sorarlar
(sohbet ederler).
51 . İçlerinden konuşan biri şöyle der:
“Doğrusu benim (dünyada) bir yakınım vardı.”
52,53 . “(Bana:) ‘Gerçekten sen, (dirilmeyi) tasdîk edenlerden misin?’ derdi.
(Ve bana:) ‘(Biz) öldüğümüz ve bir toprak, bir kemik (yığını) hâline geldiğimiz
zaman mı, gerçekten biz mi cezâlandırılacak kimseler olacağız?’ (derdi).”

54 . (Sonra o kişi yanındakilere:) “Siz (onun hâlinden) haberdâr mısınız?” dedi.
55 . Derken baktı da onu Cehennemin ortasında gördü.
56 . Dedi ki: “Allah’a yemîn olsun ki,
(sen) nerede ise gerçekten beni (de) helâk edecektin!”
57 . “Eğer Rabbimin ni‘meti olmasaydı,
doğrusu (ben de orada) hazır bulundurulmuşlardan olacaktım…
58,59 . “Peki (nasılmış), biz (dünyada) ilk ölümümüzden başka daha ölmeyecek
ve biz (îmânımızdan dolayı) azab görmeyecek kimseler değil miymişiz?”
60 . Doğrusu bu, elbette büyük kurtuluşun ta kendisidir!
61 . Çalışanlar, o hâlde böylesi (bir netîce) için çalışsın!

“Bu altı cihetten çıkan netice ve gayr-ı mütenahi olan bir ceza,
 gayr-ı mütenahi bir cinayete karşı ayn-ı adalettir.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Bu altı yönü ile küfür sebebi ile hadd u hesaba gelmeyen cinayetler işleyen bir kâfire,
sonsuz bir ceza verilmesi;
adaletin, Hikmetin ve mazlumlara Rahimiyetin ta kendisidir!..
“ Cehennem, Ehli, Cennet ehli ile bir olmaz!
Cennet ehli, gerçekten kurtuluşa eren kimselerdir!..”
(haşr,20)
“Bu o Cehennemdir ki, günahkârlar onu yalanlar! 
(O gün) onunla (o Cehennem ile) kaynar su arasında dolaşır dururlar!
Şimdi Rabbinizin ni‘metlerinden hangisini yalanlarsınız?..”
(Rahman,43,44,45)

Bab-ı Şefkat NUR

İLAHİ ADALET yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

bu inkarın neticesindeki ebedi cehennemdeki zakkumun acı meyvesini haber veriyor…

“S – Üslûbun mecrâ-yı tabiîsi  2  وَعَلَيْهِمْ عِقَابٌ شَدِيدٌ cümlesi iken, üslûbun muktezası olan
şu cümlenin terkiyle وَلَهُمْ عَذاَبٌ عَظِيمٌ cümlesi ihtiyar edilmiştir.
Halbuki bu cümledeki kelimeler, nimet ve lezzetler hakkında kullanılan kelimelerdir.

C – Şu güzel kelimeleri hâvi olan şu
cümlenin onlara karşı zikredilmesi, bir tehekkümdür (istihza), bir tevbihtir,
yüzlerine gülmektir.
Yani, onların menfaatleri, lezzetleri ve büyük nimetleri ancak ikabdır…
“Tatlı” mânâsını tazammun eden  عَذاَبٌ lâfzı, onların küfür ve musibetleriyle istilzaz
ettiklerini tezkir ile, sanki lisan-ı hal ile,
“Tatlı amelinizin acısını çekin!” diye tevbih ediyor.
(İşârâtü’l-İcaz-Bakara,7)
Cennet nimetlerini anlatan kelimelerle bu azab ayetin ifade edilmesi bize;
Dünya da iken,
küfür de kibrin enaniyetini ve zulüm de kan dökmenin keyfini yaşadıkları gibi,
Bir zamanlar
ilahlık taslayan kibir abideleri ateşe arz edilirken de hor ve hakir bir şekil de;
“Tatlı amelinizin acısını çekin!” diye azarlanıyorlar…”
(İşârâtü’l-İcaz-Bakara,7)
“O kötü azab) ateştir! (Onlar) sabah akşam ona arz olunurlar.
Kıyâmet kopacağı gün ise:
“Fir’avun âilesini azâbın en şiddetlisine sokun!” (denilecektir).”
(mü’min,46)
Bir zamanlar güvendikleri, adlarının, şanlarının,

mallarının ve evlatlarıın onlara fayda vermediği gibi,
bütün kazandıklarının da onları kurtaramadığını gördükleri işte o an…
Dünya da iken, Allah’a ve dinine savaş açtıkları için,
Utancın, pişmanlığın ve nedametin pençesinde kıvranırken,
telafi edilmez bir netice ile kalplerinin paramparça,
gözlerinin ise dehşet ve korkuyla karşılaştıkları o an…
“ (Habîbim, yâ Muhammed!) 
Sakın Allah’ı, zâlimlerin yapmakta olduğu şeylerden gāfil sanma! 
(Rabbin) onları,
ancak kendisinde gözlerin dehşetten donup kalacağı bir güne erteler.
 (O gün onlar, artık) 
başlarını (kendilerine her seslenene) korkuyla kaldıranlar olarak 
(çağrıldıkları yere) koşacak olan kimselerdir; 
(öyle ki) bakışları kendilerine (bile) dönemez.
Kalbleri ise bomboştur (kapıldıkları dehşetten dolayı hiçbir şey anlamazlar).
(İbrahim,42-43)
Cennet ehlinin ebedi ve azim mükafatına karşılık,
kendilerinin da azim azabını gördükleri zaman,  
“kaybettikleri o nimet-i azîmeye bedel, 
elîm elemlere düştüklerini ihtar ediyor.” 
“Sonra
 عَظِيمٌ kelimesi, tâzimi ifade eden عَذاَبٌ’deki tenvine tekittir.”
(İşârâtü’l-İcaz-Bakara,7)
Azim olan olan Erhamer-râhimîn ve Ekremü’l- Ekrem’in olan

Allah’ın Azim ve Ganî olan Rahmeti bütün iman edenler için Bakî olduğu gibi,
Ve yine Azim olan Alemlerin Rabbi’nin, Adem (a.s) dan mahşere kadar gelecek
bütün kafirler için de azabın da Hak ve Ebedi olduğu haber veriliyor…

Bab-ı Şefkat NUR

TATLI AMELİNİZİN ACISINI ÇEKİN!” DİYE AZARLANIYORLAR yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

İbn-i Abbas Hazretleri (ra)’nden naklen Muaz b. Cebel rivâyet ediyor.

“Bir gün Resûlullah (asm) ile beraberdik. Ensâr’dan birinin evine toplanmıştık… Tam bir cemaat olmuştuk.

Ev sahibi

“İçeridekiler… Eve girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileğim var, görülecek bir işim var… ”

Bunun üzerine, herkes Resûlullah (asm) Efendimiz’in yüzüne bakmaya başladı. Orada ve her zaman büyük oydu. İzin ondan çıkacaktı…

Resûlullah (asm) Efendimiz duruma vâkıf oldu ve:

«Bu seslenen kimdir, bilir misiniz?»

buyurdu. Biz hep birden şöyle dedik:

“En iyi bilen Allah ve Resûlüdür.”

Bunun üzerine Resûlullah (asm) Efendimiz:

“O, lâin iblistir. Şeytandır. Allah’ın lâneti onun üzerine olsun…”

Buyurunca hemen Hz. Ömer:

“Ya Resûlâllah, bana izin veriniz, onu öldüreyim.” dedi.

Resûlüllah (asm) Efendimiz bu izni vermedi; şöyle buyurdu:

«Dur ya Ömer, bilmiyor musun ki; ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiştir… Öldürmeyi bırak.» Sonra şöyle buyurdu:

«Kapıyı ona açın gelsin… O buraya gelmek için emir almıştır. Diyeceklerini anlamaya çalışınız. Size anlatacaklarını iyi dinleyiniz…»

Bundan sonrasını ondan dinleyelim; yani râviden. Şöyle anlattı:

“ Kapıyı ona actılar. İçeri girdi ve bize göründü. Bir de baktık ki; şekli şu: Bir ihtiyar. Şaşı. Aynı zamanda köse. Çenesinde altı veya yedi kadar kıl sallanıyor. At kılı gibi. Gözleri yukarı doğru açılmış. Kafası büyük bir fil kafası gibi. Dudakları da bir manda dudağına benziyordu. Sonra şöyle bir selâm verdi:

“Selâm sana ya Muhammed! Selam size ey cemaat-ı müslimin.”

Onun bu selâmına Resûlullah (asm) Efendimiz şu mukabelede bulundu:

«Selâm Allah’ındır, ya lâin.»

Sonra ona şöyle buyurdu:

«Bir iş için geldiğini duydum; nedir o iş?»

Şeytan şöyle anlattı:

“ Benim buraya gelişim, kendi arzumla olmadı. Mecburen geldim. ”

Resûlullah (asm) Efendimiz sordu:

«Nedir o mecburiyet?»

Şeytan anlattI:

“ İzzet sahibi Rabbin katından bana bir melek geldi. Ve dedi ki:

“Allah-ü Teâlâ sana emir veriyor. Muhammed’e gideceksin. Ama düşük ve zelil bir halde. Tevazu ile. Ona gideceksin ve Âdemoğullarını nasıl kandırdığını anlatacaksın. Onları nasıl aldattığını söyliyeceksin bir bir ona. Sonra o ne sorarsa doğrusunu diyeceksin.” Sonra… Allah-ü Teâlâ buyurdu ki:

“Söylediklerine bir yalan katarsan, doğruyu söylemezsen… Seni kül ederim. Ruzgâr savurur… Düşmanların önünde seni rusvay ederim.”

“İşte böyle ya Muhummed, o emir üzerine sana geldim. Arzu ettiğini bana sor. Şayet bana sorduklarına doğru cevap vermezsem; düşmanlarım benimle eğlenecek. Şu muhakkak ki düşmanlarımın eğlencesi olmaktan daha zor bir şey yoktur.”

Bundan sonra Resûlüllah (asm) Efendimiz şöyle sordu:

«Madem ki sözlerinde doğru olacaksın. O hâlde bana anlat: Halk arasında en çok sevmediğin kimdir?»

Şeytan şu cevabı verdi:

“Sensin ya Muhammed… Allah’ın yaratıkları arasında senden daha çok sevmediğim kimse yoktur. Sonra, senin gibi kim olabilir ki?”

Resûlullah (asm) Efendimiz sordu:

« Benden sonra en çok kimlere buğuzlusun ve sevmezsin?..»

Şeytan anlattı:

“ Müttaki bir gence ki… varlığını Allah yoluna vermiştir.”

Bundan sonra, sual-cevap aşağıdaki şekilde devam etti. Resûlüllah (asm) Efendimiz sordu; şeytan anlattı.

«Sonra kimi sevmezsin?»

“ Kendisini sabırlı bildiğim, şüpheli işlerden sakınan âlimi. “

« Sonra?..»

“ Sabırlı olan bir fakiri ki; ihtiyacını hiç kimseye anlatmaz… Hâlinden şikayet etmez. ”

«Peki, bu fakirin sabırlı olduğnu nereden bilirsin?»

“Ya Muhammed, ihtiyacını kendi gibi birine açmaz, her kim ihtiyacını kendi gibi birine üç gün üst üste anlatırsa, Allah onu sabredenlerden saymaz. Sabırlı kimselerin işi buna benzemez. Hasılı onun sabrını; halinden, tavrından ve şikâyet etmeyişinden anlarım.”

«Sonra kim?..»

“ Şükreden, zengin. ”

«Peki ama o zenginin şükreden olduğunu nereden anlarsın?»

“ Onu görürsen ki aldığını helal yoldan alıyor ve mahalline harcıyor. Bilirim ki o şükreden bir zengindir.”

Resûlüllah (asm) Efendimiz bu defa mevzuu değiştirdi ve ona başka bir sual sordu:

«Peki, ümmetim namaza kalkınca senin hâlin nice olur?»

“Ya Muhammed, beni bir sıtma tutar. Titrerim. ”

«Neden böyle olursun ya lâin?..»

“ Çünkü bir kul, Allah için secde ederse bir derece yükselir. ”

«Peki, ya oruç tuttukları zaman nasıl olursun?»

“O zaman bağlanırım. Ta, onlar iftar edinceye kadar.”

«Peki, ya hac yaptıkları zaman nasıl olursun?..»

“O zaman da çıldırırım. ”

«Peki, ya Kur’an okudukları zaman nasıl olursun?..»

“ O zaman da eririm, tıpkı ateşte eriyen bir kurşun gibi eririm.”

«Peki, ya sadaka verdikleri zaman halin nasıldır?»

“ Ha işte o zaman halim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, bir testere alır eline ve beni ikiye böler.”

Resûlüllah (asm) Efendimiz sebeplerini sordu:

«Neden öyle testereyle ikiye biçilirsin ya Ebâ Bürre?..»

Bunun üzerine iblis: “ Onu da anlatayım…” dedikten sonra anlatmaya başladı:

“Çünkü sadakada dört güzellik vardır. Şöyle ki:
1) Allah Teâlâ, sadaka verenin malına bereket ihsan eyler.
2) O sadaka veren kimseyi halkına sevdirir.
3) Allah Teâlâ, onun verdiği sadakayı cehennemle arasında bir perde yapar.
4) Allah Teâlâ, belâyı, sıkıntıyı ve âhları ondan defeder.”

Bundan sonra Resûlullah (asm) Efendimiz ashâbı hakkında ona bazı sorular sordu:

«Ebû Bekir için ne dersin?..»

İblis buna şu cevabı verdi:

“O bana, cahiliyet devrinde bile itaat etmedi… İslam’a girdikten sonra nasıl bana itaat eder? ”

«Peki, Ömer b. Hattab için ne dersin?..»

“Allah’a yemin ederim ki, her gördüğüm yerde ondan kaçtım. ”

«Peki, Osman b. Affan için ne dersin?»

“Ondan utanırım… Hem de çok… Nasıl ki, Rahman’ın melekleri de ondan utanırlar.”

«Peki, Ali b. Ebû Tâlib için ne dersin?»

“Ah onun elinden bir kurtulsam… O, kendi başına kalsa, ben kendi başıma kalsam… O, beni bıraksa… ben de onu bıraksam; ama o beni bırakmaz.”

Resûlüllah (asm) Efendimiz yukarıdaki soruları sorduktan ve şeytanın verdiği cevapları da kısmen bitirdikten sonra, şöyle buyurdu:

«Ümmetime saadet ihsan eden, seni de ta, belli bir vakte kadar şâki kılan Allah’a hamd olsun.»

Resûlüllah (asm) Efendimizin o cümlesini duyan lâin şöyle dedi:

“ Heyhat, heyhat… Ümmetin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldıkça, sen ümmetin için nasıl ferah durursun? Ben onların kan mecralarına girerim. Etlerine karışırım. Ama onlar benim bu halimi göremez ve bilemezler. Beni yaratan ve baas gününe kadar bana mühlet veren Allah’a yemin ederim ki, onların tümünü azdırırım. Cahillerini ve âlimlerini, ümmîlerini ve okumuşlarını… Fâcirlerini ve âbidlerini… Hasılı, bunların hiçbiri elimden kurtulamaz.  Fakat… Allah’ın hâlis kullarını… Evet, bunları azdıramam.”

Bunun üzerine Resûlüllah (asm) Efendimiz sordu:

«Sana göre ihlâs sahibi muhlis kullar kimlerdir?..»

“ Bilmez misin ya Muhammed? Bir kimse ki, dirhemini ve dinarını sever… O, Allah için bir ihlâsa sahip değildir. Bir kimseyi görsem ki; dirhemini ve dinarını sevmez; övülmekten, medhedilmekten hoşlanmaz… Bilirim ki o ihlâs sahibidir… Hemen onu bırakır kaçarım.”

“Bir kul, malı ve övülmeyi sevdiği süre kalbi de dünya arzularına bağlı kaldığı müddet, o size vasfını yaptığım kimseler arasında bana en çok itaat edendir.”

“Bilmez misiniz ki; mal sevgisi, büyük günahların en büyüğüdür. Bilmez misiniz ki; ya Muhammed, baş olma sevgisi büyük günahların en büyükleri arasındadır. ”

“Ya Muhammed, bilmez misin; benim yetmiş bin tane çocuğum var. Bunların her birini, bir başka yere tayin etmişim. Sonra… O her çocuğumla birlikte yine yetmiş bin tane şeytan vardır. Onların bir kısmını ulemaya gönderdim. Bir kısmını gençlere yolladım. Bir kısmını meşâyiha saldım. Bir kısmını da ihtiyar kadınlara musallat ettim.”

“Gençlere gelince; aramızda hiçbir anlaşmazlık yoktur. Onlarla gayet iyi geçiniriz. Cocuklara gelince… Onlarla da bizimkiler istedikleri gibi birlikte oynarlar.”

“Bızimkilerin bir kısmını da âbidlerin başına dert ettim. Bir kısmını da zâhidlerin. Onlar bunların yanına girer; halden hale sokarlar. Bir tepeden diğerine hep dolaştırıp dururlar. Öyle bir hal alırlar ki başlarlar, sebeplerden herhangi birine sövmeye… İşte böylece onlardan ihlâsı alırım. Onlar bu halleri ile yaptıkları İbadeti İhlâssız yaparlar gayri… Ama bu hallerinin farkında olamazlar. ”

İblis, bundan sonra, aldattığı bir rahibin hikâyesini anlatmaya geçti. Ve şöyle dedi:

“Bilmez misin ya Muhammed, Rahip Barsisî; tam yetmis yıl ihlâs ile Allah’a ibadet etti. Bu ibadetleri sonunda ona öyle bir hal ihlâs edilmişti ki: Her dua ettiği hasta duası bereketiyle şifâyab oluyordu. Onun peşine takılıp hiç bırakmadım…Zina etti. Katil oldu. Sonunda da küfre girdi. Bu o kimsedir ki; Allah Teâlâ, aziz kitabında, onu şöyle anlatır:

«…Şeytanın hali gibidir ki; o insana: Kâfir ol…Dedi… Vaktaki o kâfir oldu; bu defa da ona şöyle dedi: Ben senden uzağım… Ben. Âlemlerin Rabbi olan Allah’tan korkarım.»

İblis bundan sonra, bazı kötü huylar üzerinde durdu. Ve onların her birinden nasıl istifade ettiğini anlattı:

YALAN

“Bilmez misin ya Muhammed, yalan bendedir ve ilk yalan söyleyen de benim. Her kim yalan söylerse o benim dostumdur. Her kim yalan yere yemin ederse o da benim sevgilimdir. Bilmez misin ya Muhammed, ben Adem’e ve Havva’ya yalan yere Allah adına and içtim. «Muhakkak ben size nasihat ediyorum…» dedim… Bunu yaparım, çünkü yalan yere yemin gönlümün eğlencesidir.”

GIYBET – KOGUCULUK

“Gıybet ve koğuculuğa gelince… Onlar da benim meyvelerim ve şenliğimdir.”

NİKAH ÜZERİNE YEMİN ETMEK

“ Her kim talâk üzerine yemin ederse… günahkâr olacağından endişe edilir, isterse bir defa olsun isterse doğru bir şey üzerine olsun, her kim talâkı ağzına alırsa, bu hakikat belli oluncaya kadar karısı ona haram olur. Onlar bu halleri ile kıyâmete kadar meydana getirecekleri çocuklar da hep zina çocuğu olur. Ağıza alınan o talâk kelimesi yüzünden hepsi cehenneme girer. ”

NAMAZ

“Ya Muhammed, namazlarını tehir edene gelince... Onu da anlatayım. O, her ne zamanki namaza kalkmak ister; tutarım. Ona vesvese veririm. Derim ki:”

“ Henüz vakit var. Sen de meşgulsün; hele şimdilik işine bak. Sonra kılarsın.” Böylece o vaktinin dışında namazını kılar… Ve bu sebepten onun kıldığı namazı yüzüne atılır. Şayet o kimse beni mağlup ederse ona insan şeytanlarından birini yollarım… Böylece onu vaktinde namaz kılmaktan alıkoyar. O bunda da beni mağlup ederse… Bu sefer onun hesabını namazda görmeye bakarım. O namazın içinde iken… “Sağa bak… Sola bak…” derim… O da bakar… O ki öyle yaptı… yüzünü okşar, alnından öperim. Bundan sonra ona: “Sen ebedî yaramaz bir iş yaptın.” derim ve böylece onun huzurunu bozarım.”

“Sen de bilirsin ki ya Muhammed! Her kim namazda sağa ve sola çokca bakarsa Allah onun namazını kabul etmez. Yüzüne atar.”

“Bunda da ona mağlûp olursam… Yalnız başına namaz kıldığı zaman yanına giderim. Ve ona: çabuk çabuk kılmasını emrederim. O da başlar namazını çabuk kılmaya. Tıpkı horozun gagası ile yerden bir şeyler topladığı gibi.”

“Bu işi ona yaptırmakta da başarı kazanamazsam, bu sefer cemaatla namaz kılarken, onun yanına varırım. Orada onun başına bir gem takarım. Başını imamdan evvel secdeden ve rükûdan kaldırırım. Imamdan evvel de, secde ve rükû yaptırırım.”

“İşte… O böyle yaptığı için kıyâmet günü, Allah onun başını eşek başına çevirir. O kimse, bunda da beni yenerse bu defa ona namazda parmaklarını çıtırdatmasını emrederim. Böylece o beni tesbih edenlerden olur.”

Bab-ı Şefkat NUR

ŞEYTANIN HİLELERİ yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.