Belki kâinatı ihâta edecek ve âhireti görecek
ve hadsiz zamanın her tarafını temaşâ edecek bir nazar lâzımdır,
tâ o gibi nefiyler ispat edilebilsin.”
(7.şua, mukaddime)

Yani bunlar hem İslam’ı inkâr ediyorlar,
hem de kendi batıl davalarını ispata kalkışıyorlar.
İşte üstadın muhatap aldığı ve fikirlerini çürüttüğü kesim bunlardır.
7, şua- 10. Söz, 23. Söz, 29. Söz v.s bunlara hitap eder…
Bunların küfürleri dava ve fikrî bir hareket olmasından dolayı
karşısına fikren ve muhakeme noktasından çıkmak gerekiyor ki;
Risale-i Nurların usulü bu yoldur…
Yalnız bunların çoğunluğu delil de kabul etmez,
kendi batıl itikadi fikrine de delil getiremez…,
Ama yine de küfründe inat edip, düşmanlığa devam eder…
İkisi arasındaki en büyük fark;
1-Adem-i kabul; düşmanlık etmeden küfründe ısrar ediyor…
2.Kabul-ü adem ise; düşmanlık ile beraber küfrünü devam ettiriyor.
Bunların da kalplerinde taşıdığı islâma’a karşı düşmanlıklarının neticesi
Allah’ın şu ayeti kerimeler de haber verdiği dehşetli azabıdır…
“İnkar edenlere: Yenileceksiniz,
toplanıp cehenneme sürüleceksiniz, orası ne kötü döşektir” de!..”,
(Âl-î îmrân, 12)
“ Hayır! And olsun ki (o), Hutame’ye atılacaktır!
(Ey Resûlüm!) Hutame’nin ne olduğunu sana ne bildirdi?

(O,) Allah’ın tutuşturulmuş ateşidir!
Öyle (ateş) ki, kalbleri kaplar (ta içine işler!)”
(Hümeze – 3.4.5.6.7)

Bab-ı Şefkat NUR

Nefiy /İnkar yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Allâh’ın da onlara kendilerini unutturduğu kimseler gibi olmayın.
Onlar yoldan çıkan kimselerdir.” 
(el-Haşr, 19)
Ayet-i azime’si bunların dünya ve ahiret hallerini beyan eder.
Günlük hayatta böyle kimselerin sayısı çok fazladır… Her yerde karşılaşılabilir…
Eğer Allah’ın hidayeti nasip olursa bunların bazılarına emr-i maruf fayda verebilir,
Mukni deliller neticesinde müsbet neticeler alınabilir…
Behlül Dânâ Hazretleri,
yol üzerindeki bir vîrânenin yıkılmak üzere olan iyice eğilmiş duvarına bakıp
âkıbetini tefekküre dalardı.
Yine bir gün endişe ile bakarken duvar birden çöküverdi.
Behlül Dânâ Hazretleri’nin yüzünü bir sürur ifâdesi kapladı.
Onun bu sevincine mânâ veremeyen insanlar merakla sebebini sorduklarında:
“−Görmediniz mi, duvar meyilli olduğu tarafa yıkıldı!” dedi.
“−Peki bunda şaşılacak ne var?” dediklerinde ise şu hikmetli cevâbı verdi:
“−Mâdem dünyadaki her şey nihâyetinde meylettiği tarafa yıkılıyor,
benim de meylim Hakk’a doğrudur, o hâlde ben de ölünce Hakk’a varırım.
Ey ahâlî! Rükû ve secdelerimizle Hakk’a meylimizi artıralım ki, başka yönlere
yıkılmayalım!..”,,
İşte bu hakikati Efendimiz (s.a.v) şöyle ferman edip, ümmetini ikâz eder;
“Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz, nasıl ölürseniz öyle dirilirsiniz!..” 
(Münâvî, Feyzü’l-Kadîr, V, 663)
Mahşerde haşrimiz de, manevi halimize göre haşrolur…

Rabbimiz haşirde ki halleri şöyle buyuruyor:
“Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır!..” (el-Kıyâme, 22)
“Yüzler de vardır ki, o gün buruşacaktır…” (el-Kıyâme, 24)

“İkincisi: Hakaik-i imaniyeye karşı çıkar, muaraza eder.
Bu dahi iki kısımdır:
Birisi: Adem-i kabuldür. Yalnız, ispatı tasdik etmemektir. Bu ise bir cehildir; bir
hükümsüzlüktür ve kolaydır. Bu da bahsimizden hariçtir.”
(7.şua, mukaddime)
Bunlarda öncekiler gibi hayat tarzlarını sevip benimsemekle birlikte kendilerine has,
Hindu ve güneşe tapan kimselerin misali gibi,
putperestlik veya esbabperestlik şeklinde bir inancı din haline getirmiş olan kimselerdir…
bunların çoğunluğu hakikate kulaklarını kapatmış münkirlerdir..
Ama yine de islâm’a çok saldırmasalar da bazıları için tebliğ faydalı olabilir…

“İkincisi: Kabul-ü ademdir. Kalben, ademini tasdik etmektir.
Bu kısım ise bir hükümdür, bir itikaddır, bir iltizamdır.
Hem iltizamı için nefyini ispat etmeye mecburdur.”
(7.şua, mukaddime)
Kabul-ü adem’de ise o hakikatın yokluğuna delil getirilmesi gerekiyor.
Mü’mine düşen vazife, Allah’ın kulu olmada birleşen her iki grup insana da ulaşmanın
ve onlara hakkı tebliğ etmenin yollarını aramaktır.
Bu kısım delile rağmen küfürde inat ederse,
 “Sizin dîniniz size, benim dînim banadır!..”
(kafirun,6)
Ayet-i celile’sinin tokadını yer, hidayet kapısını kendilerine kapatmış olurlar…

Bab-ı Şefkat NUR

Nasıl Yaşarsanız Öyle Ölürsünüz yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

ŞERLERDEN HİKMET-İ EZELÎYE GANÎ…” değil midir?..

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Evvelâ bu vecizede azabı netice veren şerler (günahlar)

Ezeli Hikmet’te hakiki bir varlık olarak yaratılmadığı halde,

insanı sorumlu kılan şey nedir?.. diye soruluyor…

“Kavaid-i esasiyedendir ki,

“Ara sıra vukua gelen şerr-i kalil için hayr-ı kesir terk edilmez;

terkedildiği takdirde şerr-i kesir olur!..”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Adetullah hükümlerinin gereği olarak, şu imtihan meydanında,

“az şer için çok hayır terk edilirse, büyük bir şer ortaya çıkar!..” denilmiştir…

“Binaenaleyh, hakaik-i nisbiyenin sübutunu izhar etmek,

hikmet-i ezeliyenin iktizasındandır.

Bu gibi hakaikin tezahürü, ancak şerrin vücuduyla olur.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Yine Adetullah gereği yeryüzünde ‘hakikati- sabite’ denilen yaratılmış her varlığa

ayrı bir tesir veren Müessir-i Hakiki olan Râbbi’l-âlemin’dir…

Bir varlığın tesiri kalktığı zaman,

o varlık üzerinde tesir veren isim ve sıfatlara ait tecelliler de uzaklaşmış demektir…

meselâ;

-Nur ismi çekilince, onun yokluğu olan karanlık ortaya çıkar…

-Rezzak ismi tecelli etmeyince, açlık…

-İlim sıfatı zuhur etmeyince, cahillik…

-Hakim ismi tezahür etmeyince, akılsızlık..

-Kelâm sıfatı duyulmayınca, sessizlik…

-Doğruluk kalkınca, yalancılık… ihlâs olmayınca, riyakârlık…

-Keza yine, Âlî sıfatının yokluğu sukûtu, Hakkın yokluğu batılı, hayrın yokluğu şerri,

sünnetin yokluğu bidaları, imanın yokluğu dalâleti netice verir… v.s…

İşte bunlara ‘nisbi hakikatler’ denir.

‘Sabit hakikatler’in birbirine müdahalesi nisbet ve ölçüsünde bir mertebe

veya ‘dereke kazanılır… Bunların tezahürüne ‘nisbi hakikatler’ denir.

yani yükseliş ve düşüş bu nisbi hakikatlerin derecesine göre ölçülür.

Ve yine sıcaklığın derecesinin soğukluğun müdahelesi nisbetinde,

Güzellik çirkinliğin müdahelesi ölçüsünde değerlendiği gibi…

Uzağa göre kısanın…sağa göre solun nisbeti… v.s. gibi

“ Şerden, haddi tecavüz etmemek için, terhib ve tahvif lâzımdır.

Terhibin vicdan üzerine tesiri, terhibi tasdik etmekle olur.

Terhibin tasdiki ise, haricî bir azabın vücuduna mütevakkıftır.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Demek,

haram sınırlarını aşıp, azabı netice verecek bir günahın ortaya çıkmaması için,

Kalpte iman olması, imandan gelen Allah korkusunun vicdana baskı yapması ile

Kelâmullah’ın ve Sünnetullah’ın emri olan

sakınma ve korkutma emirlerinin gereği olan taati göstermeli…

Zihinde o günahın neticesi olan azapla o günahı özdeşleştirmeli…

azabın cihetinden o günahı , o günahın veçhinden de o azabı tanımlamalı…

“Zira vicdan, akıl ve vehim gibi haricî

ve ebedî hakikat hükmüne geçmiş bir azaptan yapılan terhible müteessir olur.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

Muhakkak ki iman ile hükmeden bir vicdan;

“Sana isâbet eden her iyilik Allah’dandır;

sana isâbet eden her kötülük ise nefsindendir!..”

(nisa,79) ayet-i Celilesi’nin hakkaniyetini tasdik edip, sakınıp titrer…

istiğfar ve nedamete yönelir…

“Zira vicdan

Öyleyse, dünyada olduğu gibi, âhirette de ateşin vücudundan yapılan

terhib, tahvif, ayn-ı hikmettir.”

(İşaratü’l-İcâz,7.ayet)

O halde netice olarak şunu  bilmeliyiz ki,

Dünyada bizim için kulluk mertebelerinde

(takva, ibadet, hüsn-ü ü ahlak, vera, zühd… v.s. gibi)

derecelerimiz, bizim kulluk derecemizi gösterdiği gibi,

ahirette de mükafat ve azap neticesiyle,

(Cennet ve Cehennem) deki derece ve derekelerimizi belirlemiş olur…

O halde bu çetin azaba düçar olmamak için

ERHAMERRAHİMİN olan Rabbimiz tarafından,

kullarına ateşten yani cehennemden

korkutma ve sakındırma emirlerinin lutfedilmesi  Adaletin ve Hikmetin gereğidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

AZAPLARI İNTAÇ EDEN ŞERLER yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

1. ŞÜPHESİZ BİZ SANA KEVSER’İ VERDİK.

(Kevser,1)

Âlemlerin Efendisi (ﷺ), asla “ebter” olamaz. Çünkü Yüce Allah ona Kevser’i lütfetmiştir. اَلْكَوْثَرُ (kevser), çokluk mânasındaki اَلْكَثْرَةُ (kesret) kökünden gelir.

O, bütün iyilik, güzellik ve hayırları içine alan gerçekten çok şümullü bir lafızdır.

Bu mânalardan bazıları şöyledir:

Kevser için; “dünya ve ahiretin şerefi, ilim ve amel bakımından son derece çok olan hayır, demektir” (El-Beydâvî, Envârü’t-Tenzîl ve Esrârü’t Te’vîl, II, 316) demiştir.

Rivayetlere göre sûre, Mekke-i Mükerreme’de nazil olmuştur.

Taberânî’nin zayıf bir senedle Ebu Eyyûb’dan rivayetine göre Hz. Peygamber (ﷺ)

(sa)’in oğlu İbrahim vefat ettiğinde müşrikler sevinerek birbirlerine bu haberi yetiştirmişler ve: “Şu sâbiînin bu gece soyu kesildi.” demişler de bunun üzerine Allah Tealâ bu Sûreyi indirmiş.  (Suyûtî, Lübâbu’n-Nukûl, h, 199-207.)

Müslim’in Enes ibn Mâlik’ten rivayetle tahric ettiği bir hadiste o şöyle anlatıyor: Bir gün Rasûlullah(ﷺ)

(sa) mescidde aramızda bulunuyordu. Hafifçe uyur gibi bir hal aldı. Sonra tebessüm ederek başını kaldırdı. Biz: “Seni güldüren nedir ey Allah’ın elçisi?” diye sorduk. “Az önce bana bir sure indirildi.” buyurdu ve

“Rahman Rahîm Allah’ın adıyla.

Gerçekten Biz Azimüşşan Sana Kevseri verdik.”

Öyle ise Rabbin için namaz kıl ve kurban kes.

Sana buğzeden; şüphesiz ki soyu kesik olan işte odur.” okudu, sonra:

“Biliyor musunuz kevser nedir?” diye sordu. “Allah ve Rasûlü en iyi bilendir.” dedik. “Rabbimin bana va’dettiği bir nehirdir. Onda çok hayır vardır.

O, kıyamet günü ümmetimin su içmeye geleceği bir havuzdur.

Ebû Hüreyre radıyallahu anh rivâyet ettiği hadîs-i şerîfte: “Bir gün Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Bakī kabristanına gitmişti.” diye söze başladı.

Peygamber aleyhisselâmın, ümmetinin âhiretteki durumu hakkında söylediklerini nakletti. O hadiste şu ifâdeler vardı: “Birtakım insanlar, yabancı develerin pınar başından kovulduğu gibi, Kevser havuzunun etrafından kovulacaklar. Ben onlara: ‘Yanıma gelin, yanıma gelin!’ diye sesleneceğim. Görevli melekler bana: ‘Onlar, senden sonra sünnetini değiştirdiler’ deyince, ben de: ‘Uzak olsunlar, uzak olsunlar, uzak olsunlar!’ diyeceğim.” (Müslim, Tahâret 39, nr. 249, Fezâil 38, nr. 2302.)

Kevser havuzunun başından kovulan bu kimselerin münâfıklar veya bid’atçiler yahut dinden çıkanlar olduğu söylenmiştir.

Kaynak: Kadı İyaz, Şifa-i Şerif

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz, Kevser Havuzu’nu şöyle anlatmıştır:

“Cennette dolaşırken, etrafında inciden yapılmış evlerle çevrili Kevser Irmağı’nı gördüm ve onun hakkında bilgi istedim.

Cebrâil bana: “O, Rabbinin sana verdiği ırmaktır.” dedi. İçine elimi soktum, toprağı burcu burcu kokuyordu; içindeki çakıl taşları da incidendi.

Kevser Havuzu’nun hem boyu hem eni birer aylık yol kadardır. Cennetten çıkan bir su; biri altın, diğeri gümüş iki oluktan, bu havuzun içine gürül gürül akar.

Suyu sütten beyaz, kokusu mis kokusundan güzel, kardan soğuk, baldan tatlıdır. Orada, gökyüzündeki yıldızlar kadar bardak vardır.

Ben havuz başına sizden önce varacağım ve orada ümmetimi bekleyeceğim.

Havuz başına benden sonra gelenler onun suyundan içecek ve bir daha susuzluk çekmeyecektir.”

(Buhârî, Tefsîr 108/1, nr. 4964-65, Rikãk 53, nr. 6579; Müslim, Fezâil 25-45, nr. 2289-2305; Ahmed ibni Hanbel, Müsned, III, 115, 191, 207, 231, 232, 289.)

Bir gün Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem kabristana geldi ve: “Selâm size ey mü’minler diyarı! İnşallah bizde size katılacağız. Kardeşlerimizi görmemizi çok isterdim.” dedi. Ashâb-ı kirâm:

“Biz senin kardeşlerin değil miyiz, yâ Resûlallah?” dediler. Resûl-i Ekrem(ﷺ):

“Sizler benim ashâbımsınız, kardeşlerimiz henüz gelmemiş olanlardır.” buyurdular. Bunun üzerine ashâb:

“Ümmetinden henüz gelmemiş olanları nasıl tanıyacaksın, ey Allah’ın Resûlü?” dediler. Peygamber Efendimiz:

“Ne dersiniz? Bir adamın alnı ak ve ayakları sekili bir atı olsa, yağız ve doru at sürüsü içinde kendi atını tanımaz mı?” diye sordu. Sahâbe:

“Evet, tanır, ey Allah’ın Resûlü(ﷺ).” dediler. Resûl-i Kibriyâ(ﷺ):

“İşte onlar da abdestten dolayı yüzleri nûrlu, el ve ayakları parlak olarak gelecekler. Ben havuzun başına onlar[1]dan önce varacağım.” buyurdular. (Müslim, Tahâret 39, nr. 249; İbni Mâce, Zühd 36. nr. 4306.)

KEVSER, bütün iyilik, güzellik ve hayırları içine alan gerçekten çok şümullü bir lafızdır.

Bu mânalardan bazıları şöyledir:

Kevser; Bitmek tükenmek bilmeyen çok hayır, bol nimet,

Kur’ân-ı Kerîm, Peygamberlik ve İslâm dini,

Kur’ân-ı Kerîm’le alakalı ilimler ve mânalar,

Mü’minlere dinî hayatlarında sağlanan kolaylıklar,

Makâm-ı Mahmûd, şefaat hakkı,

Peygamberimiz(ﷺ)’e kıyamete kadar iman ve itaat edecek ümmetinin çokluğu,

Cennette verilecek havuz ve ırmak.

2. O HALDE RABBİN İÇİN NAMAZ KIL VE KURBAN KES.

(Kevser / 2)

Bu kadar sayısız iyilik ve ihsana karşılık Yüce Allah, sırf kendi rızâsı için namaz kılmayı, bu nimetlere şükür olması için de, o dönemde sahip olunan malların en kıymetlisi olan develeri yine O’nun rızâsını kastederek kurban kesmeyi emir buyurur.

Nitekim o dönemde müşrikler ıslık çalıp el çırparak ibâdet ediyor (bk. Enfâl 8/35)

ve putlar için deve kesiyorlardı.

Bunun için Allah Teâlâ Peygamberinden, sadece Rabbi için namaz kılıp kurban kesmesini istemiştir. Bu, aynı zamanda İslâm’ın esası olan tevhid ve ihlâsın emridir.

3- “ŞU SENİ KINAYAN VAR YA;

İŞTE O, ANCAK O EBTER, SOYU KESİK OLANDIR.”

(Kevser / 3)

Zaman içerisinde ebter olanın Resûlullah(ﷺ) değil,

O’na ebter diyenler olduğu güneş aydınlığı gibi ortaya çıktı.

Resûl-i Ekrem (ﷺ)’e hakaret ve düşmanlık yapanların soyları kesildi, isimleri unutuldu. Işıkları, fırtına önündeki bir mum gibi dayanamadı, söndü.

Buna karşılık Efendimiz (ﷺ)’in tebliğ ettiği din, dalga dalga bütün dünyaya yayıldı.

Zaman içinde milyarlarca insan ona inandı, onun mânevî evladı oldu.

Ayrıca torunları Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin kanalıyla nesli çoğaldı.

Onların zürriyeti olan seyyidler ve şerifler dünyanın mânevî mimarları oldu.

Cenâb-ı Hak onun zikrini yüceltti.

İsmini ismiyle beraber andı. Minârelerde ezanlarla birlikte isminin dünyanın bütün ufuklarında çınlamasını lütfetmektedir.

Kâdelerde, tahiyyatlarda mü’min dudaklardan Habîbine milyarlarca salât ve selam göndertmektedir.

Kıyamete kadar da bu böyle artarak devam edecektir.

Ona verilen en büyük nimet olan İslâm, bugüne kadar kaç kez dünyaya hâkim oldu, bundan böyle de bütün dünyaya hâkim olacaktır.

Bu, Rabbimizin va’didir. (bk. Fetih 48/28; Saf 61/8-9) Görüldüğü üzere tarih de ispatlamaktadır ki,

“ebter” olan -hâşâ- Resûlullah(ﷺ) değil, onun düşmanları olmuştur.

Şimdi de, bundan sonra da “asıl ebter”ler yine Resûlullah’ın düşmanları olacaktır.

Dolayısıyla bu âyetlerdeki Resûlullah (ﷺ)’e olan müjdeler,

onun yolunu izleyen tüm mü’minler için geçerli olduğu gibi,

buradaki tehditler de

kıyâmete kadar gelecek tüm Allah ve Peygamber düşmanları için geçerlidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

KEVSER SURESİ NÛZUL SEBEBİ yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

MALLARINIZ, NEFİSLERİNİZ VE DİLLERİNİZLE CİHAD EDİN” 

(Müsned, III, 124) 

 “Sadakalar /Zekâtlar Allah’tan bir farz olmak üzere fakirlere, miskinlere,

zekât işinde çalışanlara, kalpleri İslam’a ısındırılacak olanlarla (özgürlüğüne kavuşturulacak) köleler, borçlular,

Allah yolunda olanlar ve yolda kalmış olanlar içindir. 

Allah her şeyi hakkıyla bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir.”

(tevbe ,60)

Şafii mezhebinin ünlü âlimlerinden Fahrüddin Razi’nin görüşü şu merkezdedir:

“Fî sebîlillah tabiri, sadece gazilere mahsus değildir.

Nitekim Kaffal bazı âlimlerden naklen şunları belirtmiştir:

‘Zekât bütün hayır yollarına verilir.

Ölülerin techiz ve kefenlenmesine,

kalelerin yapılması ve cami inşası da bunlara girer.

Çünkü “Allah yolunda” ifadesi geniş olup bütün bunları içine alır.’..” 

(Fahruddin er-‘r-Râzî. et-Tefsîrü’l-Kebîr, 16/87)

Ehl-i sünnetin iki itikadi mezheplerinden birinin imamı olan 

İmam Maturidi bu konuyu şöyle özetlemiştir:

“Allah’ın “Fi Sebilillah (Allah yolundaki) sözüne gelince:

Denilmiş ki, bunlar Allah yolunda cihad eden gazilerdir.

Fakat (Allah yolunda) ifadesi, “Allah’a itaat etme” anlamına da gelir.

Buna göre, Allah’a itaat etmek için gösterilen çabalar

ve her türlü hayır işlerinin yapılması da bu ifadeye dâhildir.” 

(Maturidi, Tevilatü’l-Kur’an, 5/409-410)

Demek;

Savaşta maddi cihad, barışta Emr-i maruf’la cihad…

Savaşta savaş silahları, barışta emr-i maruf borç ve giderleri…

İkinci bir husus 

“-borçlular,” ifadesi de, sadece şahsi borçları değil,

Allah yolunda iman islâm hizmeti namına borçlananları da

İçine alması gerekir…

“S- Nasıl?

C- Eğer ezkiya zekâvetlerinin -zekiler zekiliklerinin- zekâtını 

ve ağniya –zenginler- velev zekâtın zekâtını 

milletin menfaatına sarfetseler;

 milletimiz de başka milletlere yolda karışabilir.”

(Münâzarât)

Öncelikle, zekât’ın “…فٖى سَبٖيلِ اللّٰهِ…” (tevbe,60) ayetinde bahsedildiği üzere,

Ayetin içeriğine dâir başka içtihâdların 

ve görüşlerin de olduğunu 

ve her asrın kendine mahsûs şartlarının bulunduğunu bilmek gerekir…

“Şu medrese 

–medretesüzzehra– neşredeceği semeratla, 

tamim edeceği -düzenleyeceği duyurular 

ve  yayınlardaki – ziyâ –fikir- ile, 

İslâmiyete edeceği hizmetle ukûl yanında

-akli ve fenni  ilimlere– en a’lâ bir mekteb olduğu gibi; 

kulûb yanında –kalbi ve dini ilimlere– en ekmel –en mükemmel–  bir medrese, 

vicdanlar nazarında en mukaddes bir zâviyeyi,

-yani, mukni ve kudsi bir görüş ve anlayış açısını– temsil edecektir!..”

 (Münâzarât)

“Cihad kalemle ve dille de yapılabilir. 

Fikir, eğitim, sosyal, iktisadi ve siyasi açıdan cihad yapılabilir. 

Tüm bunlar cihaddan sayılır. 

Maddi ve bedeni yardıma muhtaçtır (infak gibi). 

Önemli olan bu cihad çeşitlerinin 

‘Allah Yolunda’ ve İslâm’ın zaferi adına yapılmasıdır. 

İ’lâ-yı kelimetullah adına yapılan, hangi cihad olursa olsun 

hepsi de ‘Allah Yolunda’dır!..” 

(Yusuf El-Kardâvî’)

Allah’ın dinine, yoluna ve şeriatına yardım, bazen savaşla gerçekleşir. 

Ama bazı asırlarda da

 -bizim asrımızda olduğu gibi- 

psikolojik, fikri ve nefsi cihad, 

maddi ve askeri cihaddan daha etkili tesirler bırakabilir.

Allâme Reşit Rıza’nın belirttiği gibi,

 zekâtın bir kısmını Allah yolunda, 

İslâmî hükümlerin getirilmesi gayretinde bulunan 

yerlere harcanması gerekir.

İşte bu, kâfirlerin saldırılarından 

İslâmı korumak için en önemli bir konum arzeder. 

Aynı zamanda kılıçla (bugünkü tabirle; savaşla) 

savunmanın olmadığı alanlarda 

İslâmî hükümlerin 

kalemle ve dile savunulmasının yapıldığı alanlara harcanmalıdır. 

İslâm yolunda 

cihad sadece savaş metoduyla gerçekleşmez. 

Bu konuda Allah Resûlü’ne(ﷺ) şöyle sordular: 

‘Hangi cihad daha faziletlidir?’ 

Peygamberimiz de; 

‘Sultanın karşısında hakkı konuşmak’, diye buyurmuştur.

Yani güçlüye karşı hakkı müdafaa etmek…

Müslim sahihinde İbni Mes’ud’dan (r.a) 

Peygamber’in (ﷺ) şöyle dediğini rivayet etmiştir. 

“Allah’ın benden önce gönderdiği bütün peygamberlerin çevrelerinde, 

ümmetleri içinden seçtikleri sahabileri ve havarileri vardı. 

Bunlar peygamberlerinin sünnetlerine sarılırlar 

ve emirlerini yerine getirirlerdi. 

Bu kişilerden sonra durum değişir, 

insanlar onların yapmadıkları şeyleri onlara isnad ederler 

ve onların istemedikleri şeyleri yapmaya başlarlar. 

Kim onlara karşı eliyle cihad ederse Mü’mindir, 

kim diliyle cihad ederse Mü’mindir, 

kim kalbiyle cihad ederse Mü’mindir. 

Artık bunun da ötesinde bulunan kişilerde hardal tanesi kadar iman bulunmaz!..”

Allah Resûlü (ﷺ) şöyle buyurmaktadır; 

 ‘Müşriklerle mallarınızla, canlarınızla ve dillerinizle cihad edin.’ 

(Sünen-i Ebû Dâvud)

Baştaki vecizeye tekrar gelecek olursak;

“Sizde öyle bir zekâ var ki, ancak zekât ile çiçek açar.”

 (Münâzarât)

Ağaçlar çiçek açmadan meyve vermez…  

Niyetler muhlis olmadan, makbul olmaz…

Mü’minler, zekiliklerinin zekatını; 

fikir, marifet, hüsn-ü ahlâk, sanat, ilim ve irfan v.s. gibi

 sosyal ve toplumsal alanlarda 

“…فٖى سَبٖيلِ اللّٰهِ…” (Tevbe, 60) fisebilillah  

yani, Allah yolunda vermeden, 

Zekâ istidadlarını,

feraset ve basiret kabiliyetine inkişaf ettiremezler…

Ve,

“Her şey helâk olup gidicidir; Ona bakan yüzü müstesnâ…” 

(Kasas,88)

Ayet-i kerime’since, 

Rahmet-i Rahman’ın, Rahmet dairesince;

Rahmet Nazarına mazhariyet kazanamazlar!..

Bab-ı Şefkat NUR

MÜŞRİKLERE KARŞI MALLARINIZ, NEFİSLERİNİZ VE DİLLERİNİZLE CİHAD EDİN yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

MARİFETİN MERTEBELERİNDE BİR SULÛKTÜR!…

“Padişahtan tâ en fukaraya kadar herkes, Ramazan-ı Şerifte

o nimetlerin kıymetlerini anlamakla bir şükr-ü mânevîye mazhar olur…”

(29.mektup-2.kısım)

Nitekim Cenâb-ı Hakk:

“Ben cinleri ve insanları bana ibadet etsinler diye yarattım”

(ez-Zâriyat, 51/56) buyurmaktadır.

İbn-i Abbas (r. a),

“liya’budûn” -ibadet etmek için- kelimesini

“liya’rifunî” –Beni bilsinler- şeklinde tefsir etmiştir. (A. Sülemî,)

Avamın orucu nefsi terbiye etmek,

Salihlerin orucu  infakta ve gönülde  isâr ruhunu kazanmak,

Havasın orucu ise bütün bunlarla beraber

marifetullah mertebelerinde marifet kazanmakla sulûk etmektir…

Zira;

Mârifet kalbin gıdâsı ruhun cevheridir!..

Üstadımızın 10.Nota’da beyan ettiği gibi

marifetullah’ın şahidleri ve mertebeleri üçtür…

Birincisi su gibidir, rızka benzer…

Boş yere ben kazandım, ben aldım, ben bildim deme…

Elde tutulmaz…sahiplenilmez… aksi halde su gibi kayar gider…

İşte oruçla insan, gayretlerinin acziyetinde;

rızkın izzet ve kuvvet sahibi Allah’ın elinde olduğunu anlar…

İkincisi hava gibidir, şifaya benzer…

Her arayan bulamaz… ama bulanlarda arayanlardır…

(Beyazid-i Bestâmi)

Onu bir sebebe bağlamak istersen, kuş gibi uçar gider…

İşte oruçla sıhhat ve sağlık, infakla selamet ve berekete kapı açanın

ancak Allah olduğunu bütün hissiyatın tasdik eder…

Üçüncüsü nur gibidir, Hidayete ve rahmete benzer…

İman olmadan hayatı ve dünyanın bir anlamı yoktur…

Musibetin sabır-ı cemil’i kazandıran,

nimetin şüküre götüren bir imtihan olduğunu anlarsın imanla anlarsın…

İslâm olmadan hakka ve hakikate varan yol yoktur…

Kur’an Hak yolların güneşidir…

Kur’an olmadan güneşin ışığı gibi hidayete çıkaran irşad,

Sıcaklığı gibi muhabbete götüren Rahimiyet olmaz…

Velhasıl,

Şuurlu bir hidayet ve ibadet olmadan;

Kalbin basireti, aklın feraseti, vicdanın hakkaniyeti, dilin hikmeti,

Elin hayrı, ayağın istikameti v.s.

bütün letaifleerin şükr-ü örf-i ile ubudıyyeti hasıl olmaz!..

Necib Fazıl:

“Anladım işi, sanat Allâh’ı aramakmış;

Mârifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış…”

Rabbimiz (cc): 

“Uğrumuzda mücâhede edenlere Bize ulaştıran yollarımızı gösteririz.”

^(ankebut,69)

Hadîs-i şerîfde: 

“Bildiğiyle amel edeni yüce Allah, bilmediği şeylerin bilgisine vâris kılar.”

^(Ebu nuaym, hilye 10/15)

Yani bildiği ile amel edene -kesbe/şahsi gayrete değil- takvaya dayalı Vehbi ilim verilir…

Hiçbir şey bedelsiz değildir.

İrfânın bedeli, amel, ihlâs ve takvâ

Zira; “Allah ancak takvâ sâhiplerinden kabûl eder.”

(Maide, 27)

Bab-ı Şefkat NUR

MARİFET MERTEBELERİNDE “SAVM” yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

o işlerle alâkadar bir elçisiyle
veya o evâmirle münasebettar büyük bir memuruyla konuşmaktır,
sohbet etmektir
ve haşmetini izhar eden ulvî bir fermanla bir mükâlemedir.”
(31.söz)
“O’ Zat’(ﷺ), -zülcenâheyn- yani,
ubudiyet-i külliye cihetiyle kesret tabakatının dergâh-ı İlâhîye elçisi olduğu gibi,
kurbiyet ve risalet cihetiyle dergâh-ı İlâhînin kesret tabakatına memurudur…
Yani, bir habib resul vasıtasıyla-ki hem habibdir,
ubudiyetiyle kendini O’na sevdirir, âyinedarlık eder;
hem resuldür,
O’nu mahlûkatına sevdirir-cemâl-i esmâsını gösterir!..”
(10.söz)
İslâm’dan evvel Araplar, bir ittifak kurmak üzere antlaşacakları zaman iki yay çıkarır,
birini diğerinin üzerine koyarak ikisinin “kāb”ını
(yayın, kabza ile kiriş kısmı olan iki köşe aralığını) birleştirirler,
sonra da ikisini berâber çekip onlarla bir ok atarlardı.
Bu, onlardan birinin râzı olacağı şeye diğerlerinin de râzı olacağını,
birisini gazaplandıran şeyin diğerlerini de gazaplandıracağını ifâde eden
bir berâberlik ve bütünlük anlaşmasıydı.
“Hem Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdiği zaman,
artık ne mü’min bir erkek,
ne de mü’min bir kadın için (o hükme muhâlif) işlerinde kendilerine
(başka bir yolu) seçme hakkı yoktur!

Ve her kim Allah’a ve Resûlüne isyân ederse,
artık muhakkak ki apaçık bir sapıklık ile dalâlete düşmüş olur.
(Ahzab,36)
“Kim Resûlullah’a itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” 
(Nisâ, 4/80)
Buna göre “kābe kavseyn”, hem maddî hem de mânevî yakınlığı ihtivâ eden
ve beşer idrâkini aşan, ulvî bir hakikattir!… 
“Öyle de, Resul-i Ekrem (ﷺ), ogece ge o selâma mukabil
-Ey Rabb’imiz!- Selâm bize ve Allah’ın sâlih kullarının üzerine olsun,
demesi istikbalde muazzam ümmeti
ve ümmetinin salihleri,
selâm-ı İlâhîyi temsil eden İslâmiyete mazhar olmasını..”
(6.Şua)
“Size kendi aranızdan öyle bir peygamber geldi ki,
sıkıntıya düşmeniz O’na çok ağır gelir.
Kalbi sizin için titrer, müminlere karşı pek şefkatli ve merhametlidir.” 
(Tevbe, 9/128)
“Evet, rivayet-i sahiha ile mahşerin dehşetinden herkes,
hattâ enbiya dahi ’nefsî’, ‘nefsî’” dedikleri zaman,
Resul-i Ekrem(ﷺ) ümmetî, ümmetî” diye refet ve şefkatini göstereceği gibi,
Hem bütün tarih-i hayatı ve neşrettiği şefkatkârâne mekârim-i ahlâk, kemâl-i şefkat ve
refetini gösterdiği gibi,
ümmetinin hadsiz salâvatına hadsiz ihtiyaç göstermekle,  
ümmetinin bütün saadetleriyle

kemâl-i şefkatinden alâkadar olduğunu göstermekle
hadsiz bir şefkatini göstermiş.”
(4.Lem’a)
“O(ﷺ), bütün resullerin seyyididir,
bütün enbiyanın imamı’dır,
bütün asfiyanın serveri’dir,
bütün mukarrebînin akrebi’dir,
bütün mahlûkatın ekmeli’dir,
bütün mürşidlerin sultanı’dır.”
(10.söz)
“Ve İslâmiyetin umumî bir şiarı olan mü’minler ortasındaki
(Selâm olsun sana, sana da selâm olsun)
umum ümmet demesini râciyâne, dâîyâne Halıkından istediğini ifade ve ihtar eder.”
(6.Şua)
Efendimiz, Ümmet-i Muhammed’in birbirini ‘Selâm’la karşılamalarını Rabbinden Niyaz
etti!..
Bir sahabi Hz. Peygamber (ﷺ)’e: 
“İslamın hangi işi daha hayırlıdır?” diye sorduğunda, Rasûlüllah şöyle buyurmuştur: 
“Yemek yedirmen, tanıdığına ve tanımadığına selâm vermendir.” 
(Buhari, İman, 6-20).
“Küçükler büyüklere,
binekli atlı veya arabalı olanlar yayalara,
yürüyenler, oturanlara;
arkadan gelenler yetişince öndekilere;
iki grup karşılaştığı zaman,

az olanlar çok olanlara önce selam verirler.” 
(Buhârî, İsti’zân, 4-7; Müslim, Selâm, I).

“Ve o sohbette hissedâr olan Hazret-i Cebrail (a.s),
emr-i İlâhî ile o gece,
“Ben Şahitlik ederim ki, Allah’tan başka ilah yoktur.
Yine şahitlik ederim ki,
Muhammed, (ﷺ) O’nun kulu ve Peygamberidir!..” 
demesi,
bütün ümmet kıyamete kadar böyle şehadet edeceğini
ve böyle diyeceklerini mübeşşirâne haber verir.
Ve bu mükâleme-i kudsiyeyi tahattur ile,”
(6.Şua)
Teşehhüd de zikredilen,
Mübarek ve Mukaddes kelimeleri anımsamakla,
Ezel ve Ebed,,
Evvel ve Âhir,
Zahir ve Bâtın sıfatlarına mazhariyetle,
“kelimelerin mânâları parlar, genişlenir!…”
(6.Şua)
Namaz da Tahiyyatla muhatap olduğumuz
Namazın miracvari lezzetiyle açılan
Fikrî ve hissi pencerelerden nazar etmek,
kalbî keşiflerde inkişaf sağlamaktır.
“Yedi gök, yer ve bunlarda bulunan herkes onu tesbih eder.

Onu övgü ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur.”
(İsra, 17)
Âyetinin muvafakatıyla mevcudat ve masnuata hass-ı nazar etmektir!..
Meselâ;
Rahman İsm-i Keremi’nin bizzat kendi hasselerinde hayatiyetine Şahid;
Rahim’in ism-i latifi olan masnuat üzerinde,
Esma-i Hüsna’sına şehadet etmektir!..
Yani, namazla uruç edilen mi’raçtan seyeranla,
ve ubudiyyet müşerrefiyetiyle kulluk makamlarında kemâle isâl,
ve İlahi bir İkram olan yüksek
ve ulvî kulluk makamlarıyle geri dönüş müyesseriyetidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

Mirac-ı Ahmediye yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

o işlerle alâkadar bir elçisiyle
veya o evâmirle münasebettar büyük bir memuruyla konuşmaktır,
sohbet etmektir
ve haşmetini izhar eden ulvî bir fermanla bir mükâlemedir.”
(31.söz)
“O’ Zat’(ﷺ), -zülcenâheyn- yani,
ubudiyet-i külliye cihetiyle kesret tabakatının dergâh-ı İlâhîye elçisi olduğu gibi,
kurbiyet ve risalet cihetiyle dergâh-ı İlâhînin kesret tabakatına memurudur…
Yani, bir habib resul vasıtasıyla-ki hem habibdir,
ubudiyetiyle kendini O’na sevdirir, âyinedarlık eder;
hem resuldür,
O’nu mahlûkatına sevdirir-cemâl-i esmâsını gösterir!..”
(10.söz)
İslâm’dan evvel Araplar, bir ittifak kurmak üzere antlaşacakları zaman iki yay çıkarır,
birini diğerinin üzerine koyarak ikisinin “kāb”ını
(yayın, kabza ile kiriş kısmı olan iki köşe aralığını) birleştirirler,
sonra da ikisini berâber çekip onlarla bir ok atarlardı.
Bu, onlardan birinin râzı olacağı şeye diğerlerinin de râzı olacağını,
birisini gazaplandıran şeyin diğerlerini de gazaplandıracağını ifâde eden
bir berâberlik ve bütünlük anlaşmasıydı.
“Hem Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdiği zaman,
artık ne mü’min bir erkek,
ne de mü’min bir kadın için (o hükme muhâlif) işlerinde kendilerine
(başka bir yolu) seçme hakkı yoktur!

Ve her kim Allah’a ve Resûlüne isyân ederse,
artık muhakkak ki apaçık bir sapıklık ile dalâlete düşmüş olur.
(Ahzab,36)
“Kim Resûlullah’a itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” 
(Nisâ, 4/80)
Buna göre “kābe kavseyn”, hem maddî hem de mânevî yakınlığı ihtivâ eden
ve beşer idrâkini aşan, ulvî bir hakikattir!… 
“Öyle de, Resul-i Ekrem (ﷺ), ogece ge o selâma mukabil
-Ey Rabb’imiz!- Selâm bize ve Allah’ın sâlih kullarının üzerine olsun,
demesi istikbalde muazzam ümmeti
ve ümmetinin salihleri,
selâm-ı İlâhîyi temsil eden İslâmiyete mazhar olmasını..”
(6.Şua)
“Size kendi aranızdan öyle bir peygamber geldi ki,
sıkıntıya düşmeniz O’na çok ağır gelir.
Kalbi sizin için titrer, müminlere karşı pek şefkatli ve merhametlidir.” 
(Tevbe, 9/128)
“Evet, rivayet-i sahiha ile mahşerin dehşetinden herkes,
hattâ enbiya dahi ’nefsî’, ‘nefsî’” dedikleri zaman,
Resul-i Ekrem(ﷺ) ümmetî, ümmetî” diye refet ve şefkatini göstereceği gibi,
Hem bütün tarih-i hayatı ve neşrettiği şefkatkârâne mekârim-i ahlâk, kemâl-i şefkat ve
refetini gösterdiği gibi,
ümmetinin hadsiz salâvatına hadsiz ihtiyaç göstermekle,  
ümmetinin bütün saadetleriyle

kemâl-i şefkatinden alâkadar olduğunu göstermekle
hadsiz bir şefkatini göstermiş.”
(4.Lem’a)
“O(ﷺ), bütün resullerin seyyididir,
bütün enbiyanın imamı’dır,
bütün asfiyanın serveri’dir,
bütün mukarrebînin akrebi’dir,
bütün mahlûkatın ekmeli’dir,
bütün mürşidlerin sultanı’dır.”
(10.söz)
“Ve İslâmiyetin umumî bir şiarı olan mü’minler ortasındaki
(Selâm olsun sana, sana da selâm olsun)
umum ümmet demesini râciyâne, dâîyâne Halıkından istediğini ifade ve ihtar eder.”
(6.Şua)
Efendimiz, Ümmet-i Muhammed’in birbirini ‘Selâm’la karşılamalarını Rabbinden Niyaz
etti!..
Bir sahabi Hz. Peygamber (ﷺ)’e: 
“İslamın hangi işi daha hayırlıdır?” diye sorduğunda, Rasûlüllah şöyle buyurmuştur: 
“Yemek yedirmen, tanıdığına ve tanımadığına selâm vermendir.” 
(Buhari, İman, 6-20).
“Küçükler büyüklere,
binekli atlı veya arabalı olanlar yayalara,
yürüyenler, oturanlara;
arkadan gelenler yetişince öndekilere;
iki grup karşılaştığı zaman,

az olanlar çok olanlara önce selam verirler.” 
(Buhârî, İsti’zân, 4-7; Müslim, Selâm, I).

“Ve o sohbette hissedâr olan Hazret-i Cebrail (a.s),
emr-i İlâhî ile o gece,
“Ben Şahitlik ederim ki, Allah’tan başka ilah yoktur.
Yine şahitlik ederim ki,
Muhammed, (ﷺ) O’nun kulu ve Peygamberidir!..” 
demesi,
bütün ümmet kıyamete kadar böyle şehadet edeceğini
ve böyle diyeceklerini mübeşşirâne haber verir.
Ve bu mükâleme-i kudsiyeyi tahattur ile,”
(6.Şua)
Teşehhüd de zikredilen,
Mübarek ve Mukaddes kelimeleri anımsamakla,
Ezel ve Ebed,,
Evvel ve Âhir,
Zahir ve Bâtın sıfatlarına mazhariyetle,
“kelimelerin mânâları parlar, genişlenir!…”
(6.Şua)
Namaz da Tahiyyatla muhatap olduğumuz
Namazın miracvari lezzetiyle açılan
Fikrî ve hissi pencerelerden nazar etmek,
kalbî keşiflerde inkişaf sağlamaktır.
“Yedi gök, yer ve bunlarda bulunan herkes onu tesbih eder.

Onu övgü ile tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur.”
(İsra, 17)
Âyetinin muvafakatıyla mevcudat ve masnuata hass-ı nazar etmektir!..
Meselâ;
Rahman İsm-i Keremi’nin bizzat kendi hasselerinde hayatiyetine Şahid;
Rahim’in ism-i latifi olan masnuat üzerinde,
Esma-i Hüsna’sına şehadet etmektir!..
Yani, namazla uruç edilen mi’raçtan seyeranla,
ve ubudiyyet müşerrefiyetiyle kulluk makamlarında kemâle isâl,
ve İlahi bir İkram olan yüksek
ve ulvî kulluk makamlarıyle geri dönüş müyesseriyetidir!..

Bab-ı Şefkat NUR

SELÂM OLSUN SANA EY NEBİ!.. yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Yüce Rabbimiz ne güzel buyuruyor:
 “Ey Âdem oğulları!
Sizin için ayıp yerlerinizi örtecek giysiler ve süslenecek elbiseler yarattık.
Takvâ elbisesi- itaat ederken günahtan da sakınmak- ise daha hayırlıdır.
Bunlar Allah’ın âyetlerindendir.
Belki düşünüp öğüt alırlar (diye onları indirdi).” 
(A’râf 7/26)
Zeyd bin Erkam (r.a.) der ki: Nebiyy-i Ekrem şöyle dua ederdi:
“…Allah’ım! Nefsime takvâsını ver ve onu tezkiye et!
Sen onu en iyi tezkiye edensin. Sen onun velîsi ve Mevlâ’sısın…”
(Müslim, Zikir, 73)

Bab-ı Şefkat NUR

MÂSİYETİN MAHİYETİNDE, BİLHASSA DEVAM EDERSE, KÜFÜR TOHUMU VARDIR yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

“ – Bir kâfirin mâsiyet-i küfriyesi, mahduttur, kısa bir zamanı işgal ediyor. 
Ebedî ve gayr-ı mütenahi bir ceza ile tecziyesi
adalet-i İlâhiyeye uygun olmadığı gibi, hikmet-i ezeliyeye de muvâfık değildir; 
merhamet-i İlâhiye müsaade etmez…”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)

Bir kafirin küfrü ömrüyle sınırlıdır…
Ömür müddeti kadar küfrü de devam eder…
Sınırlı bir hayatta işlenen suçun ise, ebedi cehennemle cezalandırılması,
nasıl İlahi Adalete, Ezeli hikmet ve Rahimiyete uygun geliyor diye soruluyor…

“C – O kâfirin cezası gayr-ı mütenahi olduğu teslim edildiği takdirde,
kısa bir zamanda irtikâp edilen o mâsiyet-i küfriyenin, 
gayr-ı mütenahi bir cinayet olduğu altı cihetle sabittir:”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Küfür ve şirkin Allah katında ebedi bir cezayı gerektiren
ne kadar büyük bir kötülük ve günah olduğunu
şu altı vecihle ispatı mümkündür…
“Birincisi: 
Küfür üzerine ölen bir kâfir, ebedî bir ömürle yaşayacak olursa,
o gayr-ı mütenahi ömrünü behemehal küfürle geçireceği şüphesizdir.
Çünkü kâfirin cevher-i ruhu bozulmuştur.
Bu itibarla,
o bozulmuş olan kalbin gayr-ı mütenahi bir cinayete istidadı vardır. 
Binaenaleyh, ebedî cezası, adalete muhalif değildir.”

(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Her şeyden önce bilinmesi gereken bir gerçek vardır ki;
Kafir bir de yaşasa, bin de yaşasa yine küfrü devam edecektir…
Zira Kafirin, Hâlık’înı ve mahlukatını
tartacak, tanıyacak ve tadacak olan muhakeme kuvveti olan ruh cevheri bozulmuştur…

İşte bundan dolayıdır ki;
O cevheri bozulmuş süfli ruhun şeytanlaşmış olan kalbi ve aklı,
sınırsız ve ayıretmesin her bir anda, her bir varlığa ve her bir muhatabına karşı;
her bir söz ve hareketin de, her bir alışveriş ve amelin de
şirk ve küfrün çeşitleri, hem de sürekli korkunç derecede alanı ve tesiri
genişleyen cinayet mukabili,
sürekli büyüyen günahlara ve küfre karşı ihtirası vardır…
“İkincisi: 
O kâfirin mâsiyeti mütenahi bir zamanda ise de,
 gayr-ı mütenahi olan umum kâinatın,
vahdaniyete olan şehadetlerine gayr-ı mütenahi bir cinayettir!..”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet
Nasıl ki dünya da Devlet malına zarar veren kişilere Âmme davası açılır,
kamu mallarının zararı istenir, zincirleme cinayetlerin hesabı sorulur
ve müebbet hapse mahkum edilir.
Cenâb-ı Hak da, İsim ve sıfatlarının şahitleri olan mevcudatın
mahiyet ve ehemmiyetinin Mâlik-i Mülk hesabına inkar edilmesini,
manasız ve neticesiz görülmesini
bütün mahlûkatının hukukuna yapılan bu tecavüz sayar
kâfiri ebedî cehennem hapsine mahkûm eder…
“Üçüncüsü: 
Küfür, gayr-ı mütenahi nimetlere küfran olduğundan, gayr-ı mütenahi bir cinayettir.”
(İşârâtü’l-icâz,7.ayet)
Küfür Rahmet-i İlâhiye’nin bütün nimetlerini de aynen varlığını inkar ettiği gibi,

kendisine yönelik fayda, menfaat, lezzet, rızk v.s gibi hizmetlerini de inkâr etmiş,
hor görmüş oluyor…
Demek küfür ve şirk, onların yaratılış gayelerini ve hizmetlerini hiçe saymak oluyor.
O yüzden bu sınırsız nimetlerin inkârı, sonsuz bir azabı gerektiriyor!..

“Dördüncüsü: 
Küfür, gayr-ı mütenahi olan Zat ve Sıfât-ı İlâhiye’ye cinayettir.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Bütün varlık âlemi Esmâ-i İlahiye’nin tecellileri olduğundan kâinatın tahkiri,
Bu tecellilerin aslı olan isim ve sıfatlara karşı
Cemâl, Kemâl ve Celâl mertebelerde sonsuz olan
bütün Esmâ-i İlâhiyenin kabul edilmemesi,
sonsuz olan tezyifini , yani yok sayıp aslını inkarı netice verir.
Hele hele birinci dereceden kendi üstündeki tecellilere
bütün duyu ve idrakiyle mazhar olmuşken,
bütün bunları inkar etmek, eşrefi mahluk olan insanı,
bütün mevcudatın altına düşürdüğü gibi,
O isim ve sıfatlara ayinadarlık ve şahidlik yapan
bütün mevcudatın hakkına binaen ebedi cehenneme atar…
insan gibi Esma-i İlahiye’ye ayna olan
böyle şerefli bir mahlûku küfür bataklığına düşürmek büyük bir cinayettir.

“Beşincisi: 
İnsanın vicdanı, zâhiren mütenahi ise de, 
bâtınen ebede bakıyor ve ebedi istiyor.
Bu itibarla, gayr-ı mütenahi hükmünde olan o vicdan, 
küfürle mülevves olarak mahvolur, gider.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
İnsan ruhu beden gibi değildir…Beden fanidir ama ruhu daimidir…

Ebedi hayat için yaratılmıştır!..
Ruha ait bütün hasseleri içinde toplayan vicdan ise ebede namzet manevi bir değerdir…
Ebed ister, hem de Ebedi saadetli bir saadeti ebediyye…
Ama küfürle kirlenmiş bir vicdan, ebedi azaba müstehâk olduğundan,
Ebedi saadetini, yani cennetini kaybeder!..
Sınırlı bir ömürde
sonsuz bir cehennemi kazanıp, kendini helâkât ve şekâvete düçar eder!.

“Altıncısı: 
Zıt, zıddına muânid ise de, çok hususlarda mümasil olur. 
Binaenaleyh iman, lezaiz-i ebediyeyi ismar ettiği gibi, 
küfür de âlâm-ı elîmeyi ve ebediyeyi âhirette intaç etmesi, şe’nindendir.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)

Nasıl ki, çoklar azların, yoklar varların, soğuklar sıcakların, kötüler iyilerin,
çirkinler güzelliğin değerini tamamlar, ölçüde de daha iyi takdir ettirse,
aynen öyle de imanın ebedi saadeti, cenneti çağrıştırması,
küfrün ise ebedi elem ve azabı hatırlatıp, ısrarın da aynı neticeye götürmesi haktır!..
Saffat Suresi 50-61. ayetlerinde meâlen şöyle buyuruyor:
50 . O zaman (Cennet ehli) birbirlerine yönelerek karşılıklı soru sorarlar
(sohbet ederler).
51 . İçlerinden konuşan biri şöyle der:
“Doğrusu benim (dünyada) bir yakınım vardı.”
52,53 . “(Bana:) ‘Gerçekten sen, (dirilmeyi) tasdîk edenlerden misin?’ derdi.
(Ve bana:) ‘(Biz) öldüğümüz ve bir toprak, bir kemik (yığını) hâline geldiğimiz
zaman mı, gerçekten biz mi cezâlandırılacak kimseler olacağız?’ (derdi).”

54 . (Sonra o kişi yanındakilere:) “Siz (onun hâlinden) haberdâr mısınız?” dedi.
55 . Derken baktı da onu Cehennemin ortasında gördü.
56 . Dedi ki: “Allah’a yemîn olsun ki,
(sen) nerede ise gerçekten beni (de) helâk edecektin!”
57 . “Eğer Rabbimin ni‘meti olmasaydı,
doğrusu (ben de orada) hazır bulundurulmuşlardan olacaktım…
58,59 . “Peki (nasılmış), biz (dünyada) ilk ölümümüzden başka daha ölmeyecek
ve biz (îmânımızdan dolayı) azab görmeyecek kimseler değil miymişiz?”
60 . Doğrusu bu, elbette büyük kurtuluşun ta kendisidir!
61 . Çalışanlar, o hâlde böylesi (bir netîce) için çalışsın!

“Bu altı cihetten çıkan netice ve gayr-ı mütenahi olan bir ceza,
 gayr-ı mütenahi bir cinayete karşı ayn-ı adalettir.”
(İşârâtü’l-icâz, 7.ayet)
Bu altı yönü ile küfür sebebi ile hadd u hesaba gelmeyen cinayetler işleyen bir kâfire,
sonsuz bir ceza verilmesi;
adaletin, Hikmetin ve mazlumlara Rahimiyetin ta kendisidir!..
“ Cehennem, Ehli, Cennet ehli ile bir olmaz!
Cennet ehli, gerçekten kurtuluşa eren kimselerdir!..”
(haşr,20)
“Bu o Cehennemdir ki, günahkârlar onu yalanlar! 
(O gün) onunla (o Cehennem ile) kaynar su arasında dolaşır dururlar!
Şimdi Rabbinizin ni‘metlerinden hangisini yalanlarsınız?..”
(Rahman,43,44,45)

Bab-ı Şefkat NUR

İLAHİ ADALET yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.