1. Kölelik Dönemi:
   • Bilal (r.a.), Habeş asıllı bir köle olarak doğdu ve Mekke’de bir müşrik ailesine köle olarak satıldı. Ancak köleliği, onun İslam’a olan bağlılığını engellemedi.
2. İslam’la Tanışma:
   • İslam’ın ilk günlerinde Bilal (r.a.) , Hz. Muhammed’in (s.a.v.) daveti üzerine İslam’a girdi. Bilal (r.a.) , inancını açıkça ifade etmesi ve müslüman olduğunu duyurması nedeniyle Mekke’nin zulmüne maruz kaldı.
3. İşkencelere Karşı İmanlı Duruş:
   • Mekke’nin ileri gelenleri, Bilal’in (r.a.) İslam’a olan bağlılığını kırmak için ona ağır işkenceler uyguladı. Ancak Bilal(r.a.) , inancından vazgeçmedi ve “Ahad! Ahad!” (Bir! Bir!) diyerek tevhid inancını ifade etti. Bu direnişi, İslam tarihinde önemli bir simge haline geldi.
4. Hicret Dönemi:
   • Hz. Muhammed (s.a.v.)’in Müslümanlara yönelik zulmü arttığında, Bilal(r.a.) de diğer Müslümanlar gibi Habeşistan’a hicret etti. Hicret sonrasında Medine’ye döndü.
5. Medine Dönemi ve Siyasi Rolü:
   • Bilal(r.a.) , Medine döneminde İslam toplumunda önemli bir rol oynadı. Hz. Muhammed (s.a.v.)’in müezzini olarak görev yaptı. Ayrıca, İslam devletinin siyasi ve toplumsal yapısında da etkili oldu.
6. Vefatı:
   • Bilal(r.a.) , Hz. Muhammed (s.a.v.)’in vefatından sonra da İslam topluluğunda önemli bir figür olarak kaldı. Vefat tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte, birçok kaynak, Bilal’in (r.a.) Hz. Muhammed’in ölümünden birkaç yıl sonra vefat ettiğini belirtir.

Bilal ibn Rabah, İslam tarihinde cesur ve fedakar bir karakter olarak hatırlanır. İman uğruna gösterdiği direniş ve sadakat, İslam’ın ilk yıllarındaki müslümanların zorlu koşullara karşı gösterdikleri cesaretin sembolüdür.

Bilal-i Habeşi Kimdir? yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Uhud savaşı olduğu zaman babam geceleyin beni çağırdı ve “Ben kendimi Peygamber’in ilk şehit düşecek ashabı arasında görüyorum. Allah’a yemin ederim ki, Rasûlullah’tan sonra, benim için senden daha aziz bir kimse yoktur. Benim boynumda bir borç vardır. O borcumu eda et. Kız kardeşlerin hakkında da hayırlı davran” dedi. Sabah oldu ve savaş başladı. Gerçekten de ilk şehit düşen babam oldu. Onu başkasıyla aynı yere gömdüm. Sonra tek başına gömmediğime pişman oldum. Başka bir yere nakletmek için altı ay sonra kabrini açtığımda, kabre koyduğum ilk gün nasılsa aynen öyleydi. Sadece kulak memesinden az bir şey çürümüştü.
Kaynak: Hakim, III/203 (Cabir b. Abdullah’tan); İbn Sa’d, III/563.

Uhud Savaş’ının İlk Şehîdi yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Hz. Peygamber ashabına namaz kıldırırken içlerinden bazıları kıyamda iken, namazın içerisinde açlık sebebiyle yere düşüyordu. Onlar suffe ashabı idiler. Hatta göçebeler ‘bunlar delilerdir’ derlerdi. Rasûlullah namazı kıldıktan sonra onların yanına gider ve “Allah katında sizin için hazırlanan şeyleri bir bilseniz! Kesinlikle daha fazla fakir ve daha fazla ihtiyaç sahibi olmayı isterdiniz” derdi.

Kaynak:Ebu Nuaym, Hilye, III/339; Terğib, V/176

Sahabe’den Bazılarının Açlık ve Halsizlikten Namaz İçinde Yere Düşmeleri yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

İlk Müslümanlardan Abdurrahman ibni Avf’ın (ra) oğlu İbrahim anlatıyor:

Bir gün babam Abdurrahman b. Avf oruçluydu. Akşam olunca önüne mükellef bir iftar sofrası getirdiler. Babam sofraya şöyle bir baktı, sonra şunları söyledi: Mus’ab b. Umeyr, Uhud Savaşı’nda şehit edildi. O benden hayırlı bir adamdı ama ona bir hırkadan başka kefen bulunamadı. O hırkayla başı örtülse ayakları, ayakları örtülse başı açıkta kalıyordu.

Uhud günü Hamza da şehit oldu. O da benden hayırlıydı, ona da bir hırkadan başka kefen bulunamadı.

Daha sonra dünyalık ne varsa hepsine sahip olduk. Şimdi beni korkutan şu: Sakın iyiliklerimizin karşılığı bize dünyada peşin verilmiş olmasın!

Sonra babam ağlamaya başladı ve yemeği yemedi.

(Buhari, Cenaiz 25-26; Megazi 17)

Ashabın Endişesi yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Ebû Bürde’den rivayet edildiğine göre Ebû Mûsâ el-Eş’arî (ra) şöyle demiştir:

Resûlullah (sav) ile bir sefere çıkmıştık. Biz bir deveye altı kişi nöbetle binerdik. Ayaklarımız parçalandı, benim de ayağım delindi ve tırnaklarım düştü. Ayaklarımızı bez parçalarıyla sardık; bundan dolayı bu gazveye Zâtü’r-Rikâ’ denildi. Ebû Bürde diyor ki: Ebû Mûsâ bunu anlattı, sonra hoşuna gitmedi ve bunu zikredip de ne yapacağım, dedi. Ravi diyor ki: Muhtemelen, Ebû Mûsâ yapmış olduğu iyiliklerin ifşa olunmasını hoş görmedi.

(M4699 Müslim, Cihâd, 149; B4128 Buhârî, Megâzî, 32)

Yürümekten Ayağı Kanayan Ashab yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Ebû Mûsâ el-Eş’arî’den (ra) rivayet edildiğine göre:

(bir gün) O, abdest alarak evinden çıktı ve kendi kendine “Resûlullah’tan (sav) hiç ayrılmayacağım ve bugünümü onunla geçireceğim.” diye karar verdi. Mescide geldi, Peygamber’i (sav) sordu; sahâbîler, ‘şuraya doğru gitti’ dediler. (O günü Ebû Mûsâ şöyle anlatıyor:) Sora sora peşi sıra gittim; nihayet “Erîs” denilen kuyunun kenarında otururken buldum. (Kuyunun bulunduğu bahçenin) kapısının önünde bekledim. Resûlullah (sav) tuvalet ihtiyacını giderdi, sonra abdest aldı. Ben de kalkıp yanına vardım. O, Erîs kuyusunun kenarındaki yüksekçe yerin ortasına oturmuş; baldırlarını açıp ayaklarını kuyuya uzatmıştı. Resûlullah’a (sav) selâm verdim ve döndüm tekrar kapının önüne oturdum. Kendi kendime, “Bugün Allah Resûlü’nün (sav) kapısını bekleyeceğim.” dedim. O sırada Ebû Bekir (ra) gelip kapıyı çaldı. “Kim o?” dedim. “Ebû Bekir” dedi. “Biraz bekle” dedim. Sonra Resûlullah’ın (sav) yanına vardım. “Yâ Resûlallah (sav), Ebû Bekir geldi, girmek için sizden izin istiyor.” dedim. “İzin ver ve onu cennetle müjdele!” buyurdu. Döndüm ve Ebû Bekir’e, “Buyur, gir; Resûlullah seni cennetle müjdeliyor.” dedim. Ebû Bekir içeri girdi ve kuyunun ağzındaki yüksekçe yere Peygamber’in sağ tarafına oturdu; Resûlullah’ın (sav) yaptığı gibi elbisesini sıyırarak ayaklarını kuyuya uzattı. Ben de döndüm ve kapının önüne oturdum. Evden çıkarken kardeşim abdest alıyordu; arkamdan yetişecekti. Kardeşimi düşünerek “Allah filanca hakkında hayır dilerse onu buraya getirir.” diye içimden geçirirken, birisi daha kapıyı çaldı. “Kim o?” dedim. “Ömer b. Hattâb” diye cevap verdi. “Biraz bekle” dedim. Allah Resûlü’nün (sav) yanına gelip selâm verdim, “Ömer geldi, girmek için izin istiyor.” dedim. “Ona izin ver ve kendisini cennetle müjdele!” buyurdu. Bunun üzerine Ömer’e gelip; “Buyur, Resûlullah seni cennetle müjdeliyor.” dedim. Ömer de girdi ve Resûlullah’ın (sav) sol tarafına kuyunun kenarındaki yüksek yere oturdu. Ayaklarını kuyuya uzattı. Dönüp kapının önüne oturdum. Kendi kendime, – kardeşini kastederek –, “Allah filancaya hayır dilerse onu buraya getirir.” diye düşünürken birisi daha geldi ve kapıyı çaldı. “Kim o?” dedim. “Osman b. Affân” dedi. “Biraz bekle” dedim. Peygamber’e (sav) haber verdim. “İzin ver ve başına gelecek bir musibete rağmen cennete kavuşacağını müjdele.” buyurdu. Ben de “Buyur, Resûlullah başına gelecek bir musibete rağmen seni cennetle müjdeliyor.” dedim. Osman içeri girdi; kuyunun kenarında yer bulamadı; diğer tarafa geçip karşılarına oturdu.

Saîd b. Müseyyeb, “Ben onların bu oturuş şekillerini kabirlerine yordum.” dedi.

(M6214 Müslim, Fedâilü’s-sahâbe, 29; B3674 Buhârî, Fedâilü ashâbi’n-nebî, 5)

Buhârî’deki bir rivayette, şu fazlalık vardır:

“Resûlulah bana kapıda beklememi emretti.”

(B7262 Buhârî, Ahbârü’l-âhâd, 3)

Başka bir rivayete göre,

Hz. Osman, müjdeyi alınca Allah’a hamd etti ve “Allah yardımcım olsun” dedi.

(B3693 Buhârî, Fedâilü ashâbi’n-nebî, 6)

Bir Gününü Peygamberle (sav) Geçiren Sahabi yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Ebû Mûsâ el-Eş’arî’den (ra) rivayet edildiğine göre:

(bir gün) O, abdest alarak evinden çıktı ve kendi kendine “Resûlullah’tan (sav) hiç ayrılmayacağım ve bugünümü onunla geçireceğim.” diye karar verdi. Mescide geldi, Peygamber’i (sav) sordu; sahâbîler, ‘şuraya doğru gitti’ dediler. (O günü Ebû Mûsâ şöyle anlatıyor:) Sora sora peşi sıra gittim; nihayet “Erîs” denilen kuyunun kenarında otururken buldum. (Kuyunun bulunduğu bahçenin) kapısının önünde bekledim. Resûlullah (sav) tuvalet ihtiyacını giderdi, sonra abdest aldı. Ben de kalkıp yanına vardım. O, Erîs kuyusunun kenarındaki yüksekçe yerin ortasına oturmuş; baldırlarını açıp ayaklarını kuyuya uzatmıştı. Resûlullah’a (sav) selâm verdim ve döndüm tekrar kapının önüne oturdum. Kendi kendime, “Bugün Allah Resûlü’nün (sav) kapısını bekleyeceğim.” dedim. O sırada Ebû Bekir (ra) gelip kapıyı çaldı. “Kim o?” dedim. “Ebû Bekir” dedi. “Biraz bekle” dedim. Sonra Resûlullah’ın (sav) yanına vardım. “Yâ Resûlallah (sav), Ebû Bekir geldi, girmek için sizden izin istiyor.” dedim. “İzin ver ve onu cennetle müjdele!” buyurdu. Döndüm ve Ebû Bekir’e, “Buyur, gir; Resûlullah seni cennetle müjdeliyor.” dedim. Ebû Bekir içeri girdi ve kuyunun ağzındaki yüksekçe yere Peygamber’in sağ tarafına oturdu; Resûlullah’ın (sav) yaptığı gibi elbisesini sıyırarak ayaklarını kuyuya uzattı. Ben de döndüm ve kapının önüne oturdum. Evden çıkarken kardeşim abdest alıyordu; arkamdan yetişecekti. Kardeşimi düşünerek “Allah filanca hakkında hayır dilerse onu buraya getirir.” diye içimden geçirirken, birisi daha kapıyı çaldı. “Kim o?” dedim. “Ömer b. Hattâb” diye cevap verdi. “Biraz bekle” dedim. Allah Resûlü’nün (sav) yanına gelip selâm verdim, “Ömer geldi, girmek için izin istiyor.” dedim. “Ona izin ver ve kendisini cennetle müjdele!” buyurdu. Bunun üzerine Ömer’e gelip; “Buyur, Resûlullah seni cennetle müjdeliyor.” dedim. Ömer de girdi ve Resûlullah’ın (sav) sol tarafına kuyunun kenarındaki yüksek yere oturdu. Ayaklarını kuyuya uzattı. Dönüp kapının önüne oturdum. Kendi kendime, – kardeşini kastederek –, “Allah filancaya hayır dilerse onu buraya getirir.” diye düşünürken birisi daha geldi ve kapıyı çaldı. “Kim o?” dedim. “Osman b. Affân” dedi. “Biraz bekle” dedim. Peygamber’e (sav) haber verdim. “İzin ver ve başına gelecek bir musibete rağmen cennete kavuşacağını müjdele.” buyurdu. Ben de “Buyur, Resûlullah başına gelecek bir musibete rağmen seni cennetle müjdeliyor.” dedim. Osman içeri girdi; kuyunun kenarında yer bulamadı; diğer tarafa geçip karşılarına oturdu.

Saîd b. Müseyyeb, “Ben onların bu oturuş şekillerini kabirlerine yordum.” dedi.

(M6214 Müslim, Fedâilü’s-sahâbe, 29; B3674 Buhârî, Fedâilü ashâbi’n-nebî, 5)

Buhârî’deki bir rivayette, şu fazlalık vardır:

“Resûlulah bana kapıda beklememi emretti.”

(B7262 Buhârî, Ahbârü’l-âhâd, 3)

Başka bir rivayete göre,

Hz. Osman, müjdeyi alınca Allah’a hamd etti ve “Allah yardımcım olsun” dedi.

(B3693 Buhârî, Fedâilü ashâbi’n-nebî, 6)

Bir Gününü Peygamberle (sav) Geçiren Sahabi yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Ebu Eyyüb el-Ensârî, Mısır’da bulunan Ukbe b. Âmir’in yanına giderek “Ben buraya senden bir hadisi sormak için geldim. Hz. Peygamber’in bunu söyledikleri sırada orada bulunanlardan bir tek seninle ben hayattayız. Hadis mü’minin ayıp ve kusurlarının gizlenmesi hakkında idi; fakat ben tam olarak hatırlayamıyorum” dedi. Ukbe de “Hz. Peygamber ‘Kim bir mü’minin ayıbını örterse Allah kıyamet gününde onun günahlarını örter’ buyurmuştu” dedi. Bunun üzerine Ebu Eyyüb hiç beklemeksizin Medine’ye döndü. Oraya vardığında da devesinin yükünü ve eyerini çözmeksizin bu hadisi halka nakletti.

Kaynak: İbn Abdilberr, Câmiu’l-Beyâni’l- İlm 1/93 (İbn Cüreyc’den. İmam Ahmed de kopuk bir

senetle rivayet etmiştir).

Ebu Eyyüb el-Ensârî’nin Ukbe b. Âmir Adlı Sahabiden Bir Hadisi Dinlemek İçin Mısır’a Gitmesi yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Ebu Eyyüb el-Ensârî, Mısır’da bulunan Ukbe b. Âmir’in yanına giderek “Ben buraya senden bir hadisi sormak için geldim. Hz. Peygamber’in bunu söyledikleri sırada orada bulunanlardan bir tek seninle ben hayattayız. Hadis mü’minin ayıp ve kusurlarının gizlenmesi hakkında idi; fakat ben tam olarak hatırlayamıyorum” dedi. Ukbe de “Hz. Peygamber ‘Kim bir mü’minin ayıbını örterse Allah kıyamet gününde onun günahlarını örter’ buyurmuştu” dedi. Bunun üzerine Ebu Eyyüb hiç beklemeksizin Medine’ye döndü. Oraya vardığında da devesinin yükünü ve eyerini çözmeksizin bu hadisi halka nakletti.

Kaynak: İbn Abdilberr, Câmiu’l-Beyâni’l- İlm 1/93 (İbn Cüreyc’den. İmam Ahmed de kopuk bir

senetle rivayet etmiştir).

Ebu Eyyüb el-Ensârî’nin Ukbe b. Âmir Adlı Sahabiden Bir Hadisi Dinlemek İçin Mısır’a Gitmesi yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.

Sehl bin Sa’d (ra) anlatır: “Resûlullah’a bir içecek getirilmişti. Ondan, önce kendisi içti. Sağında bir çocuk, solunda ise yaşlılar vardı. Çocuğa: “Bardağı şu yaşlılara vermem için müsaade eder misin?” dedi. Çocuk: “Ya Resûlallah! Allah’a yemin olsun bana sizden gelecek nasibime başkasını tercih edemem!” dedi. Bunun üzerine Resûlullah aleyhissalatu vesselam bardağı ona uzattı.”

Kaynak:Buhâri, Eşribe 19

Hz. Peygamber (sas) ve Bir Çocuk yazısı ilk önce Nurlu Hizmet üzerinde ortaya çıktı.